1. Mentality, czyli podejście do gry.

a) Defensive - podejście defensywne (obronne). Gracze myślą przede wszystkim o zabezpieczaniu swojej bramki i nie bardzo kwapią się do szaleńczych ataków na bramkę przeciwnika. Takie ustawienie przydaje się w sytuacji, gdy chcemy zachować przewagę (np. prowadząc 2 golami). Jego wadą jest mała liczba okazji do strzelenia gola, a także to, że niemal w całości oddajemy inicjatywę przeciwnikowi, co czasami może obrócić się na naszą niekorzyść. Osobiście nie polecam tego rozwiązania na cały mecz, ponieważ wtedy pozwalamy przeciwnikowi grać, natomiast sami mamy niewielkie szanse na skutecznie przeprowadzoną i wykończoną akcję. Najlepiej sprawdza się w końcówkach meczów, w których chcemy zachować korzystny wynik. Jeśli dodatkowo w indywidualnych ustawieniach nakażemy kilku naszym graczom przetrzymywanie piłki (Hold Up Ball) to będą oni się starali grać na czas i doczekać do końcowego gwizdka.

b) Attacking - podejście ofensywne i entuzjastyczne. Gracze starają się przede wszystkim stwarzać dogodne sytuacje strzeleckie i zagrażać bramce przeciwnika. Obrona schodzi w tym wypadku na dalszy plan. W przypadku takiego podejścia zespół stwarza wiele sytuacji podbramkowych (pod warunkiem, że jest przy piłce) ponieważ zawodnicy przy każdej okazji prą do przodu. Oczywiście stwarza to niebezpieczeństwo utraty piłki i nadziania się na kontrę rywali, która może być skuteczną, jeśli zbyt wielu naszych graczy zapędzi się za bardzo do przodu. Mentality Attacking polecam stosować zwłaszcza w sytuacjach, gdy przegrywamy. Można także zacząć mecz od takiego ustawienia, jeśli zależy nam na szybkim strzeleniu bramki.

c) Normal - coś pomiędzy Attacking a Defensive. Podejście wyważone. Żaden z aspektów gry (atak i obrona) nie jest zaniedbywany. Jest to najbardziej uniwersalne ustawienie i najczęściej w taki właśnie sposób powinniśmy (IMHO) zaczynać mecz. Przydaje się ono zwłaszcza wtedy, gdy niewiele wiemy o przeciwniku i chcemy na początku go wybadać. Później można oczywiście zagrać bardziej ofensywnie jeśli uznamy to za stosowne.

2. Passing, czyli rodzaje podań.

a) Short - podania krótkie. Gra krótkimi podaniami jest najbardziej atrakcyjna, ale także najtrudniejsza dla zawodników. Polega ona na tym, że akcje budowane są ogromną ilością krótkich, dokładnych podań, które w końcu mają otworzyć drogę do bramki. Przykładem drużyny grającej taką właśnie piłkę może być Real Madryt. Granie takimi podaniami pozwala nam przez długi czas utrzymywać się przy piłce, wymaga jednak posiadania dobrych, odpowiednio wyszkolonych technicznie zawodników. Aby taka gra była skuteczna podania muszą być dokładne (ważne są więc atrybuty Passing i Creativity), natomiast gracze muszą ciągle biegać po boisku w poszukiwaniu odpowiedniej pozycji (atrybuty Anticipation, Positioning, Off the Ball). A co zrobić, jeśli to przeciwnik gra krótkimi podaniami? Najskuteczniejszym przeciwdziałaniem jest zastosowanie pressingu. Naciskanie na graczy rywala zmusi ich do błędów. Podania będą niedokładne, a to pozwoli odzyskać nam piłkę. Oczywiście gra pressingiem jest bardzo męcząca dlatego będziemy potrzebowali graczy z wysokim współczynnikiem Stamina, oraz takich, którzy będą potrafili "przeczytać" zagrania i przechwycić piłkę (współczynnik Anticipation).

b) Long - podania długie. Nieco już archaiczny i mało skuteczny sposób gry, sprawdzający się jednak czasami w niższych klasach rozgrywkowych. Polega na wysyłaniu długich piłek (często z pominięciem drugiej linii) do napastników lub szybkich skrzydłowych z nadzieją, że zdołają je przejąć i coś z tego wyniknie. Granie takim sposobem jest jednak mało atrakcyjne dla oka i na pewno nie zwiększy Twego autorytetu wśród kibiców (zwłaszcza, gdy grasz w Hiszpanii). Czasem jednak takie rozwiązanie może przynieść efekt, zwłaszcza, gdy grasz z dużo lepszym od siebie przeciwnikiem. Do skutecznej gry tym rodzajem podań nie trzeba jakichś specjalnych techników. Ważne jest tylko, by nasi napastnicy mieli wysokie atrybuty Jumping i Headnig (muszą wygrywać pojedynki główkowe), Strength (muszą wywalczyć sobie dobrą pozycję) oraz Anticipation (muszą wiedzieć, gdzie spadnie lecąca piłka). Ważny jest także atrybut Stamina, gdyż przy tej taktyce to przeciwnik przez większą część meczu będzie przy piłce, trzeba więc grać pressingiem, aby utrudnić mu rozgrywanie akcji i odzyskać piłkę. Co zrobić, aby zneutralizować taki styl gry? Hmm, niewiele jest do zrobienia. Jeśli mamy obrońców lepiej grających w powietrzu od napastników rywala to nie ma wielkiego problemu. Jeśli nie, to trzeba spróbować zastosować krycie asekuracyjne (np. przydzielić napastnikowi łatę, a jednocześnie mieć jeszcze jednego gracza w pobliżu na wypadek, gdyby kryjący sobie nie poradził). Niespecjalnie sprawdza się w tej sytuacji pressing, choć czasem może pomóc. Nie należy jednak stosować pułapek ofsajdowych, gdyż obrońcom może być trudno wychwycić moment podania z drugie krańca boiska, a trzeba pamiętać, że błąd przy pułapce ofsajdowej to sytuacja sam na sam z bramkarzem dla przeciwnika.

c) Direct - podania bezpośrednie. Coś pomiędzy Long, a Short. Podania direct to szybkie piłki, grane często na dobieg do ofensywnych graczy środka pola lub skrzydłowych. Akcje rozgrywane w ten sposób są dużo szybsze, niż mozolnie budowane krótkimi podaniami sytuacje podbramkowe. W przypadku direct podań jest mniej, ale są one szybsze, często grane z pierwszej piłki. Dobrym przykładem takiej gry były mecze Deportivo La Coruna w Lidze Mistrzów. Do gry takimi podaniami potrzeba już bardziej wszechstronnych graczy niż w przypadku długich zagrań (long), ale nie są wymagani tacy technicy, jak w przypadku podań krótkich. Nasi zawodnicy powinni mieć wysokie współczynniki Passing i Creativity, aby podawać dokładnie i w odpowiednie miejsce na boisku, ale także powinni być szybcy (Pace), mieć dobry start do piłki (Acceleration) i wykazywać się odrobiną boiskowego sprytu (Flair). Jeśli chodzi o obronę przed podaniami bezpośrednimi to dobrym rozwiązaniem wydaje się pułapka ofsajdowa. Zgrana linia obrońców może w tej sytuacji łatwo poradzić sobie z napastnikami przeciwnika. Można także indywidualnie kryć najgroźniejszych graczy rywala. Sprawdza się ono jednak tylko wtedy, gdy nasz kryjący jest szybszy niż napastnik przeciwnika.

d) Mixed - podania mieszane. W tym wypadku to gracze decydują w konkretnej sytuacji na boisku jaki rodzaj podania będzie najlepszy. Ma to jedną podstawową zaletę, że przeciwnik nie może nastawić się tylko na jeden rodzaj podań (jak w przypadku pozostałych trzech ustawień), a jeśli tak zrobi, to zostanie niemile zaskoczony. Gra takimi podaniami wymaga jednak od zawodników samodzielnego decydowania co zrobić z piłką dlatego naczelnym atrybutem będzie w tym przypadku Decisions. Oczywiście ważny jest także atrybut Passing, gdyż bez względu na rodzaj podania powinno być ono dokładne. Na wysokim poziomie powinno być także przewidywanie (Anticipation), ze względu na możliwość różnorodnych zagrań w tym przypadku. Gra przeciwko drużynie stosującej podania mieszane jest w zasadzie podobna do gry przeciwko podaniom krótkim. Najważniejsze jest zastosowanie pressingu, aby maksymalnie skrócić przeciwnikowi czas na podjęcie decyzji i wymusić błąd. Również przylepienie plastra rozgrywającemu (jeśli taki istnieje w drużynie przeciwnika) może pokrzyżować mu szyki.

3. Tackling, czyli walka o piłkę

a) Normal - umiarkowana walka o piłkę. Gracze będą angażować się tylko w taki pojedynki, w których mają dość dużą szansę na odebranie piłki bez powodowania faulu. Takie ustawienie zapewnia równowagę między twardą walką a cofaniem się do obrony. W przypadku tego ustawienia zawodnikom nie jest pozostawiona swoboda. Gracze agresywni, lubiący grać ostro mogą czuć się ograniczeni, natomiast zawodnicy z mniej fizycznym podejściem do gry nie będą angażować się w walkę odpowiednio mocno. Takie ustawienie polecam na większość spotkań. Wyjątkiem są mecze towarzyskie oraz takie, w których chcemy "przestraszyć" przeciwnika.

b) Easy - walka łagodna. Jest to ustawienie dość zachowawcze, dające graczom przeciwnika sporo swobody. Jednocześnie jednak takie rozwiązanie znacznie zmniejsza ilość otrzymywanych kartek (zwłaszcza, gdy mecz prowadzony jest przez surowego sędziego) i prawdopodobieństwo kontuzji któregoś z Twoich graczy. Osobiście wydaje mi się, że ustawienie to niezbyt sprawdza się w meczach o stawkę. Stosuje je więc tylko w spotkaniach towarzyskich, oraz takich, które nie mają dla mnie wielkiego znaczenia (np. jeśli pierwszy mecz pucharowy wygrałem 4:0 w rewanżu mogę spokojnie ustawić Tackling: Easy, bowiem awans mam i tak już niemal w kieszeni).

c) Hard - ostra walka o piłkę. Walka o każdy centymetr boiska. nie odstępowanie przeciwnika nawet na krok. Taki sposób gry może pomóc w przejęciu inicjatywy, bowiem odstrasza przeciwnika od piłki (zwłaszcza graczy z niskim współczynnikiem Bravery). Dobrze sprawdza się zwłaszcza w połączeniu z kryciem indywidualnym. Jeśli rozgrywającemu rywala przypiszemy agresywnego gracza dając mu Tackling na Hard, to na pewno zdoła on na tyle wystraszyć przeciwnika, że wiele on sobie nie pogra. Wadą tego rozwiązania jest wzrost ryzyka kontuzji oraz duża ilość fauli, a co za tym idzie żółtych i czerwonych kartek. Mimo to polecam korzystanie z tego rodzaju gry, gdyż często pozwala ona przystopować nieco przeciwnika. Zwłaszcza, gdy jest on lepiej wyszkolony technicznie, ale nie tak waleczny jak my.

4. Pressing, czyli nacisk na przeciwnika.
Włączenie pressingu powoduje, że Twoi gracze zaczną nękać przeciwnika posiadającego piłkę już w środkowej części boiska. Pozwala to znacznie ograniczyć czas i miejsce na rozgrywanie piłki przeciwnikowi, zwłaszcza jeśli gra on krótkimi, lub mieszanymi podaniami. Taki zawodnik ma niewiele czasu na przyjęcie i opanowanie piłki, gdyż zaraz jest przy nim któryś z Twoich graczy. Stosowanie pressingu może przynieść doskonałe efekty, jednak jest bardzo męczące dla Twoich graczy, gdyż muszą oni nieustannie biegać. Dlatego najważniejszym atrybutem graczy, mających stosować pressing jest Stamina, choć niewiele mniej ważne są także Positioning i Anticipation. Jako, że granie pressingiem przez cały czas jest bardzo męczące polecam stosować go w okresach kilkunastominutowych, zwłaszcza w początkach (1-15 minuty i 46-60) oraz końcówkach (35-45 oraz 80-90), a także zawsze w sytuacji, gdy przeciwnik zbyt łatwo konstruuje swoje akcje i dochodzi do sytuacji strzeleckich.

5. Offside Trap, czyli pułapki ofsajdowe.
Zagranie pułapką ofsajdową polega na przesunięciu się linii defensywnej do przodu w momencie podania i pozostawieniu graczy rywala na pozycji spalonej. Największą zaletą tego zagrania jest to, że jeśli się uda, to natychmiast przerywa atak przeciwnika i przekazuje piłkę Twojej drużynie. Wadą, jest natomiast fakt, że jeśli zagranie to nie wyjdzie, to przeciwnik jest praktycznie w sytuacji sam na sam z bramkarzem. Aby skutecznie stosować pułapki ofsajdowe obrońcy powinni mieć wysokie współczynniki Anticipation i Positioning. Wskazane jest także, aby Twój asystent, lub trener zajmujący się taktyką preferował grę pułapkami ofsajdowymi. Osobiście niemal zawsze stosuje ten styl gry. Sprawdza się on zwłaszcza znakomicie w przypadku czwórki obrońców grających w linii, lub też trójki w ustawieniu 3-5-2. W zasadzie każdą taktykę można dostosować do gry pułapkami z wyjątkiem tych, w których gra Sweeper. Aby zmniejszyć ryzyko utraty bramki po nieudanym ofsajdzie proponuje przesunąć całą linie obrony na ekranie Without Ball we wszystkich sektorach boiska nieco do przodu. Spowoduje to skrócenie pola gry (Twoi zawodnicy nie będą musieli tyle biegać) i oddalenie jej od własnej bramki.

6. Counter Attack, czyli kontratak.
Włączenie tej opcji powoduje grę z kontry, czyli w przypadku przejęcia piłki próbę jak najszybszego przejścia z obrony do ataku. Jest to jeden z najskuteczniejszych sposobów gry w prawdziwej piłce nożnej, ale wydaje się, że w CeeMie nie spisuje się już tak dobrze. Jest jednak doskonały jesli posiadamy szybkich graczy i mamy prowadzenie. W takiej sytuacji przeciwnik atakując może bardzo łatwo nadziać się na kontrę i może udać nam się jeszcze podwyższyć. Aby skutecznie wyprowadzać kontrataki gracze powinni mieć wysokie atrybuty Acceleration i Pace oraz Creativity, Off the Ball i Anticipation.

7. Men Bahind Ball, czyli obrona Częstochowy.
Jest to opcja wybitnie defensywna. Polega na grze głęboko na swojej połowie i zaangażowaniu 9-10 graczy w grę obronną. Często można ją zaobserwować w końcówkach ważnych spotkań, gdy drużyna prowadząca zostaje wręcz zamknięta na własnym polu karnym i rozpaczliwie broni się przed kolejnymi atakami. Dobrym pomysłem jest połączenie tej strategii gry z kontratakiem, jednak nie zawsze przynosi to dobre rezultaty. Absolutnie nie polecam tego ustawienia od początku gry. Wtedy niemal na pewno w końcu stracimy bramkę. Przydaje się ono w zasadzie jedynie w końcówkach, gdy zostało już na prawdę niewiele czasu, a przeciwnik coraz mocniej naciska. W takiej sytuacji włączenie Men Behind Ball i wydanie kilku zawodnikom polecenia przetrzymywania piłki (Hold Up Ball) może pozwolić nam doczekać do końca bez utraty bramki.

8. Free Kicks (L) i (R), czyli rzuty wolne z lewej i prawej strony.
Jedyną pewną rzeczą, którą wiadomo o wykonywaniu rzutów wolnych, to że najlepiej spisują się gracze z wysokim atrybutem Set Pieces. Cała reszta jest mocno dyskusyjna. Wg mnie rzuty wolne z lewej strony powinien wykonywać gracz prawonożny (jeśli strzela na bramkę), natomiast te z prawej, gracz lewonożny (oczywiście jeśli macie gracza obunożnego, to może on strzelać z każdej pozycji). Innym rozwiązaniem jest... pozostawienie decyzji o tym kto ma strzelać samym graczom i kapitanowi, czyli po prostu nie ustawianie tam żadnego gracza. Chodzą słuchy, że w takim przypadku komputer sam wybiera najlepszego dostępnego strzelca, ale czy tak jest naprawdę, tego chyba nigdy się nie dowiemy.

9. Corners (L) i (R), czyli rzuty rożne.
Podobnie jak w przypadku Free Kicks zawodnicy, którzy mają wykonywać rzuty rożne powinni mieć wysoki współczynnik Set Pieces, ale oprócz tego także Crossing. Sprawa z preferowaną nogą, którą gracz strzela jest tu bardziej skomplikowana. Jeśli mamy rzut rożny z lewej strony, to dośrodkowanie lewą nogą będzie odchodzące od bramki, a prawą dochodzące. Wydaje się więc, że rzuty rożne z lewej powinien wykonywać prawonożny zawodnik, ale wszystko zależy też od tego co zamierzamy osiągnąć.

10. Playmaker, czyli rozgrywający.
Playmaker jest graczem, który konstruuje akcje swojej drużyny. W zasadzie każda akcja zaczyna się od niego. Jeśli on gra dobrze, cała drużyna gra dobrze, jeśli jednak gra mu się nie układa to mogą być problemy. Typowym playmakerem był Guardiola jeszcze za czasów, gdy grał w Barcelonie. Najczęściej powinien być to środkowy pomocnik, gdyż wtedy znajduje się w centrum i ma pełny przegląd pola. Najważniejsze atrybuty dla playmakera to Creativity, Decisions i Passing. Powinien być to gracz naprawdę wyróżniający się swoimi umiejętnościami. Dobrymi playmakerami są Zidane, Rui Costa, Veron, a także grający w AS Monaco Marcelo Gallardo.