Artykuły Centrum Football Managera - Zza chmur wyjrzało słońce...

Nie jesteś zalogowany! Załóż konto już teraz!

Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.1

10 lipiec, Warszawa, Okęcie. Kilka dni temu dostałem papiery trenerskie w Katowicach. Szczerze mówiąc - nie liczyłem, iż znajdę zatrudnienie w pracy managera klubu, bo z zawodu jestem prawnikiem i ekonomistą. Pewnie zadajecie sobie pytanie - co robię na Okęciu? Otóż postanowiłem wyjechać z kraju do Manchesteru, gdzie mieszkałem przez kilka lat jako nastolatek. Miałem nadzieję, że w Anglii znajdę pracę adwokata lub czegoś z tym związanego. Do wylotu miałem prawie godzinę, a ze mną był ojciec. Rozmowa wiodła się dobre pół godziny, aż weszliśmy na ciekawy temat:

- Jak będziesz w Manchesterze, przyślij mi pocztówkę z widokiem na City of Manchester Stadium, synu. - powiedział mój ojciec.
- Jasne, nie ma problemu, a czemu akurat ich, a nie Manchesteru United?
- W moich latach to Man City było klubem przewodnim w tym mieście. Obijało się przez nich wiele sław, dlatego mam do nich pewne sentymenty. Ale teraz... Teraz Manchester City nie gra tak samo, jak kiedyś. Kto by myślał 20 lat temu, że przegrają ze średnim Groclinem w Uefa?

Nie zdążyłem odpowiedzieć mu na to, bo akurat miałem iść do samolotu. Pożegnaliśmy się tylko i upomniał mnie, abym nie zapomniał o pocztówce. Przyznam szczerze, jestem fanem Manchesteru United od wielu lat, ale do City, podobnie jak mój ojciec, żywiłem wielkie sentymenty. Bardzo bym chciał, ażeby w czołówce Premiership znajdowały się właśnie kluby z tego miasta...

Dotarłem do Anglii, zatrzymałem się w hotelu znajdującym się mniej więcej w środku miasta. Nie miałem sił aby od razu szukać pracy, postanowiłem więc odwiedzić restaurację. Los chciał, że spotkałem tam ojca mojego przyjaciela ze studiów, Johna Wardle`a, prezesa Manchesteru City. Facet mnie lubił, mówił, że mam żyłkę dyplomaty. Dlatego też bez większego wahania podszedłem do niego.

- Pan John Wardle?
- Dawid? Jak miło Cię widzieć! Siadaj, czego się napijesz?
- Herbatki z mlekiem.

Powiedziałem Johnowi, że skończyłem studia adwokackie i mam papiery trenerskie.

- Tre... tre... trenerskie? Ty? Z nieba mi spadasz! Mam już dość Kevina Keegana... klub za jego kadencji chyba nie dojdzie do niczego, a pamiętam, że Ty masz Premiership w małym palcu! Jest jednak problem... przecież jesteś fanem Man Utd, naszego rywala zza miedzy...
- A dlaczego to problem?
- Słuchaj, chciałbym Cię zatrudnić. Co prawda nie masz doświadczenia, ale jesteś zaradnym człowiekiem, poza tym jako asystenta miałbyś do dyspozycji Dereka Fazerckley`a, który co nieco o taktyce wie. Przyjąłbyś moją propozycję?
- Nie wiem, co mam powiedzieć, nie myślałem, że zostanę od razu managerem klubu z taką historią...
- Po prostu, zgódź się!
- To będzie dla mnie prawdziwy zaszczyt!

Porozmawialiśmy trochę o sprawach formalnych, po czym kazał mi się zameldować w siedzibie klubu dnia jutrzejszego. Z niecierpliwością tego wyczekiwałem...

Jak się można domyślić, w ogóle nie spałem. Zadręczałem się myślami, czy jestem aby odpowiednim człowiekiem, czy mi się uda, i najważniejsze - czy zawodnicy mnie zaakceptują? Przecież mam 34 lata i w sprawie doświadczenia jestem laikiem. Po tej burzy mózgu udałem się do biura Wardle`a. Tam przedstawił mi swoje warunki oraz finanse klubu. Pensja 28 tysięcy euro miesięcznie w zupełności mnie satysfakcjonowała. Niepokoiło mnie jedno - klub miał spore zadłużenie sięgające około 10 mln euro. Mimo to na transfery było przeznaczone 2,1 mln, a na pensje zostało mi jeszcze 240 tys do całkowitego budżetu płacowego.

- Więc jakie są plany klubu na obecny sezon?
- Utrzymaj go w lidze, to będzie dobrze...
- Aż tak źle?
- Wręcz fatalnie... Nie sądzę, abyś w pierwszym sezonie odniósł z tymi graczami większy sukces, niż 12 miejsce, co byłoby cudem. Gracze są nie poukładani. Dlatego też Cię ostrzegam, będziesz musiał włożyć w ten klub ogrom pracy i energii.

Jakoś mnie to nie przerażało i jeszcze tego samego dnia odbyłem pierwszy trening z zespołem. Tak też się stało. John przedstawił mnie drużynie. Ku mojemu zaskoczeniu powitano mnie brawami oraz uśmiechami na twarzach zawodników, jak i asystenta

- Witam Was! Muszę zastrzec, iż od dzisiaj wchodzą nowe wymagania i nowe zasady. Niektórzy muszą się liczyć z utratą miejsca w składzie, ale sądzę i mam też taką nadzieję, że nasza współpraca będzie długa i pełna sukcesów!

Za te słowa ponownie dostałem brawa. Myślałem, że się popłaczę... Trening pozostawiłem Derekowi Fazerckleyowi. Ja zaś chciałem przeanalizować skład. Kadra była szeroka, co mogło zadowalać. Citizens mają dobrą szkółkę, co było widać po braciach Wright-Phillips i nie tylko. Problem natomiast był inny. Wielu zawodników pierwszego składu było w "podrzędnym" wieku, więc musiałem rozglądać się za nowymi, a budżetu za dużego nie mam. Przejrzałem więc wolny transfer. Ujrzałem, że Clint Mathis nie jest z nikim związany, a więc postanowiłem go zatrudnić. Po dwóch tygodniach zjawił się na treningu. Byłby wcześniej, gdyby nie "Work Permit". Skład więc wygląda następująco:

Bramkarze:
Geert De Flieger - bramkarz, 32 lata - lista transferowa, nie przyda mi się;
David James - bramkarz, 33 lata - pierwszy skład, jego doświadczenie może się przydać;
Kasper Schmeichel - bramkarz, 17 lat - poszedł w ślady ojca, za kilka lat będzie pierwszym bramkarzem klubu, jak na razie alternatywa dla James`a;
Kevin Stuhr-Ellegard - bramkarz, 21 lat - trzeci goalkipper;
Nicky Weaver - bramkarz, 25 lat - nieprzydatny, lista transferowa;

Obrońcy:
Mikkel Bischoff - obrońca prawy/środek, 22 lata - nie widzę go w zespole, na sprzedaż;
Richard Dunne - obrońca prawy/środek, 24 lata - będzie grał jedną z głównych ról w zespole;
Chinedum Onuoha - obrońca prawy/środek, 17 lat - bardzo obiecujący gracz, będę się starał jak najczęściej dawać mu pograć;
David Sommeil - obrońca prawy/środek, 29 lat - doświadczony, wie jak się gra w angielską piłkę, pierwszy skład;
Stephen Jordan - obrońca lewy, 22 lata - obiecujący, ale u mnie nie ma dla niego miejsca, sprzedaż;
Sylvain Distin - obrońca lewy/środek, 26 lat - dobry gracz, pierwszy zespół;
Ben Thatcher - obrońca lewy/środek, 28 lat - niedobitek ze Spurs, będzie zmiennikiem Distina;
Danny Mills - obrońca/defensywny pomocnik prawy, 27 lat - najlepszy gracz pierwszej linii;
Sun Jihai - obrońca/defensywny pomocnik prawy/środek, 26 lat - u mnie nieprzydatny, na sprzedaż;

Pomocnicy:
Joey Barton - defensywny pomocnik środek, 21 lat – najbardziej perspektywiczny gracz City, pierwszy skład;
Christian Negouai - defensywny pomocnik środek, 26 lat - najgorszy transfer Keegana, sprzedaż;
Paul Bosvelt - pomocnik prawy/środek, 34 lata - zespół wymaga odmłodzenia, on się do niego nie załapie, lista transferowa;
Willo Flood - pomocnik prawy/środek, 19 lat - kolejna perełka ze szkółki Citizens, rotacja;
Claudio Reyna - pomocnik środek, 30 lat - w tym roku będzie musiał walczyć o pierwszy skład;
Trevor Sinclair - ofensywny pomocnik prawy/lewy/środek, 31 lat - na wypadek kontuzji innych;
Steve McManaman - ofensywny pomocnik prawy, środek, 32 lata - jak byłem młodszy uwielbiałem jego grę, ale Real go "spalił", na sprzedaż;
Shaun Wright-Phillips - ofensywny pomocnik prawy/środek, 22 lata - najlepszy prawoskrzydłowy ligi, nie do zastąpienia;
Kizito Musampa - ofensywny pomocnik lewy, 26 lat - w tym sezonie na wypożyczeniu, dobry zawodnik, pierwszy skład;
Stephen Ireland - ofensywny pomocnik środek, 17 lat - jest młodziutki, a już teraz znalazłby miejsce w składzie klubu z The Championship, rotacja;

Napastnicy:
Antoine Sobierski - ofensywny pomocnik/napastnik lewy/środek, 29 lat - niewypał, lista transferowa;
Jon Macken - napastnik środek, 26 lat - po odejściu Anelki to on ma go zastępować, ale będzie się musiał postarać;
Bradley Wright-Phillips - napastnik środek, 19 lat - brat Shauna, przewiduję dla niego pierwszy skład;
Robbie Fowler - wysunięty napastnik środek, 29 lat - to już nie ten Robbie z Liverpoolu czy chociażby z Leeds, wolny, ale potrafi wykańczać akcje;
Shaleum Logan - wysunięty napastnik środek, 17 lat - talent, na razie będzie obserwował grę kolegów;
Clint Mathis - napastnik środek, 26 lat - będzie miał za zadanie wchodzić z ławki w czasie meczu.

Nie ma źle... Jako swojego prywatnego asystenta zatrudniłem Piotrka, kumpla ze szkoły średniej. Nie znał się może na sprawach transferowych, ale jest dobrym taktykiem i będzie mi doradzał kogo obstawić w pierwszym zespole. A propos taktyki, w tym zespole przewiduję ustawienie 1-4-1-3-2, jako defensywny pomocnik będzie grał Barton, ale miałem kłopot z obstawieniem pomocnika, który wchodziłby jako trzeci napastnik... Postanowiłem w związku z tym złożyć ofertę na Martina Liguerę. Trochę pieniędzy przybyło, gdyż za Bischoffa, który poszedł do Aston Villi dostałem 1,5 mln euro, a za Sun Jihaia, który z kolei przeszedł do Bordeaux, dostałem 2, 2mln. Niestety, we znaki dało się zezwolenie na pracę. Musiałem się odwoływać, tym sposobem Martin opuści pierwsze mecze klubu.

Okres przygotowawczy prowadził Fazereckley, wyniki były niezłe, aczkolwiek mogłyby być lepsze. Myślę, że to sprawa mobilizacji. Z tą może być trudniej, ponieważ przed kolejką otwarcia jeden z portali sportowych podał typy bukmacherów na bieżący sezon. Faworytem do zwycięstwa był nasz rywal zza miedzy przy kursie 6-4. Nam natomiast dawano szanse, a raczej ich nie dawano, w postaci 500-1. Po tym ogłoszeniu zostałem poproszony o udzielenie wywiadu gazecie Dailly Mirror.

- Bukmacherzy nie dają Pańskiej drużynie żadnych szans na zwycięstwo, a nawet skazują Was na spadek z ligi. Czy zamierza Pan z tego powodu kupować nowych piłkarzy?
- Sądzę, iż obecny zespół jest na tyle dobry, że da radę utrzymać się w lidze, a większe wzmocnienia raczej nie będą miały miejsca.

Po opublikowaniu tych słów zespół nabrał na morale.

Pierwszy mecz ligowy mieliśmy rozegrać z Portsmouth, na ich stadionie. Przystąpiłem do niego ze składem: James - Distin, Dunne, Sommeil, Mills - Barton - Musampa, Reyna, Shaun W-P - Fowler, Bradley W-P. Spotkanie było zacięte, z lekką przewagą Pompeyów. Do połowy utrzymywał się wynik 0:0. W drugiej części kompletna klęska... Po strzale Yakubu w słupek piłkę do własnej siatki skierował Barton, ten, na którego tak bardzo liczyłem w tym spotkaniu, zawiódł mnie. Nie byłem jednak zły, pierwsze koty za płoty, pozostawało skupić się na drugiej kolejce.

W tejże graliśmy z Newcastle na własnym stadionie. Nie grali Amerykanie z powodu zgrupowań. Za Reynę obsadziłem Willo Flood`a, na ławkę trafił Fowler, w jego miejsce Macken. Sroki nie postawiły nam wielkiego oporu. Do połowy również wynik remisowy, w drugiej natomiast pięknego gola lobem zdobył Bradley, było to jego pierwsze trafienie dla klubu. Wyrównał Claudio Pizarro z dobitki po nieudanym strzale Shearera. Do końca spotkania było 20 minut, ale lepszej okazji żaden zespół nie zdołał stworzyć. Wynik zatem 1:1 w pełni nas satysfakcjonował, bo przecież byliśmy skazani na porażkę.

W przeddzień 3. kolejki ligowej siedziałem w swoim biurze i analizowałem poprzednie spotkania, oraz próbowałem dojść, w czym tkwiły błędy. Wtem ktoś zapukał do drzwi. Wiedziałem kto to. Spodziewałem się tego od dłuższego czasu. Moja największa miłość z młodzieńczych lat. Tak, mój ptaszek aż podskoczył z radości - wino marki wino. Tego mi było trzeba. Rozkoszowałem się nim, pieściłem je, tuliłem i żal mi było, że tak długo się nie widzieliśmy [to co dalej z nim robiłem nie napiszę z powodu młodszej części czytelników]. Ale... Jeszcze raz usłyszałem pukanie do drzwi. Tym razem nie miałem pojęcia, kto postanowił mnie nawiedzić. Pozwoliłem na wejście. Wtem me oczy stały osłupione...

- Reese? Ty tutaj? Nie widziałem Cię od czasu studiów adwokackich, kopę lat!
- Byłam w pobliżu i słyszałam, że obecnie tu pracujesz. Nie mogłam oprzeć się pokusie spotkania z Tobą. Zawsze mnie zwodziłeś, miałeś przecież pracować jako prawnik, a wybrałeś jednak piłkę nożną.
- Sam nie wiedziałem, że tak będzie, uwierz mi...

Rozmowa długi czas się toczyła, aż zadała mi pytanie, po którym przeszły mnie dreszcze:

- Masz może czas wieczorem? Pogadalibyśmy dłużej?

Ze swojej odpowiedzi jestem do dzisiaj niezadowolony, nie wiem, co mi strzeliło, aby coś takiego "palnąć"...

- Sorry, ale nie. Mam masę roboty. Jutro mecz. Wybacz, może kiedy indziej...

Straszny ze mnie idiota... Ona piękna, młodsza ode mnie o 5 lat, blondynka, niebieskie oczy, piękna figura, swoją urodą zawstydza gwiazdy, pewnie dlatego noc była tak ciemna tego dnia. Rozstaliśmy się jednak w wesołej atmosferze...

Przyszedł ten dzień. Ten, w którym oczy większej publiki w Anglii były skierowane na mnie. To dlatego, że mecz był transmitowany przez TV. Gdyby tego było mało, na stadionie siedziała Reese. Posłałem jej uśmiech, który został odwzajemniony. Osobiście nie było mi tak do śmiechu. Widziałem twarz Sama Allardyce`a, trenera Kłusaków, z którymi to dzisiaj graliśmy. Bolton nigdy nie był drużyną dobrą, aczkolwiek lubili pokusić się o niespodziankę. Presja była o tyle wielka, że byłem pod słodkim oczkiem osoby, w której się podkochiwałem. Wiedziałem, że nie mogę zawieść.
Mecz był wyrównany. James pomimo wieku bronił kapitalnie. Niestety, za wiele strzałów padło na naszą bramkę. W 22 minucie po pięknym przerzucie Okochy na lewą stronę piłkę mocnym strzałem skierował do siatki Stelios Giannakopoulos. Stwarzaliśmy wiele sytuacji, ale dobrze bronił również Jaaskelainen, który zostałem graczem meczu.

Porażka 0:1 nie oznaczała końca świata. 16. miejsce w lidze już wywoływało jakiś sceptyzm, ale po tych spotkaniach wiedziałem, co zmienić. Miało to zaowocować w następnym spotkaniu z zawsze czarnym koniem rozgrywek, podopiecznymi Steve`a Bruce`a - Birmingham City. Jednak po meczu z Boltonem udałem się na rozmowę z Johnem Wardle`m. Przedstawiłem mu sytuację i zastrzegłem, że musimy być przygotowani na ciężki i pełen rozczarowań sezon. On to zrozumiał. Dodał mi otuchy i stwierdził, iż nie oczekuje cudów w pierwszym sezonie. Chce tylko, aby zespół pozostał w lidze. Przystępowałem więc z dobrym nastrojem do kolejnego spotkania. Dało się jednak stwierdzić, że jesteśmy zespołem własnego boiska. Świadczyć może to, że w tym sezonie dwa razy przegraliśmy na wyjeździe z przeciętniakami, a u siebie zremisowaliśmy z silnym Newcastle.

Z Birmingham graliśmy łeb w łeb. Obydwa zespoły stwarzały wiele akcji, ale żadna z nich nie przyniosła pożądanego efektu. Remisowy wynik 0:0 oznaczał, że na zwycięstwo nadal musiałem czekać, a zespół znalazł się na 17. miejscu. Zaczynałem się niepokoić, ale powoli zaczynałem rozumieć błąd teamu. Następny mecz miał mnie do tego przekonać...

Puchar Ligi. Nie zależało mi zbytnio na tych rozgrywkach, ale przydzielono nam Tranmere, więc wypadało wygrać. Tak się nie stało. Po wielkiej przewadze z naszej strony przegraliśmy w rzutach karnych 2:4. Nauczka na przyszłość.

Przed zamknięciem okna transferowego udało mi się sprowadzić Dereka Riordana za 0,75 mln euro. Jeżeli ktoś miał strzelać gole, to właśnie on. Wiązałem z nim ogromne nadzieje. Jego przydatność miała się ujawnić w kolejnym meczu wyjazdowym z Fulham. Drużyna ta znajdowała się w strefie spadkowej, więc liczyłem na pierwsze 3 punkty. Skład w jakim wystąpiłem wyglądał następująco: James - Thatcher, Distin, Dunne, Mills - Barton - Musampa, Liguera, Shaun W-P - Bradley W-P, Riordan. Komplet punktów przeszedł koło nosa... Pierwszego gola zdobył Collins John, w tej samej połowie wyrównał Liguera, ale na nic to się zdało. W drugiej odsłonie do siatki ponownie trafił John, ustalając wynik spotkania na 1:2. Po tej konfrontacji zjechałem swoich zawodników...

Kolejny mecz, 6. kolejka, z Evertonem. Liverpoolczycy grali w tym sezonie dobrze, zajmowali 7. miejsce. Szanse tym mniejsze więc dla nas... Skład zupełnie taki sam, jak w poprzednim meczu. To się okazało błędem... Po jednostronnym spotkaniu Everton wygrał 1:0 dzięki bramce Nosworthy`ego. To mnie przybiło... Ale doznałem olśnienia. Przez całe spotkanie było widać, że moi piłkarze boją się rywala. Starałem się wyeliminować ten problem, tym bardziej, że następny mecz graliśmy z Blackburn, co prawda u siebie, ale Rovers to mocny zespół.

Wprowadziłem kilka zmian. Na prawym skrzydle zagrał Steve McManaman, do środka pomocy przesunięty został Shaun. Jakbym miał wygrać w którymkolwiek meczu, w życiu nie powiedziałbym, iż będzie to miało miejsce właśnie z nimi. Zastosowane zmiany okazały się zbawcze. Steve świetnie kierował partnerami, a Shaun indywidualną akcją środkiem boiska zdobył bramkę. Wynik nie uległ zmianie, 1:0 dla nas. Szczęście było tym większe, bo wygraliśmy z 3. drużyną tabeli i wyszliśmy ze strefy spadkowej na 16. lokatę. W tak dobrym nastroju chcieliśmy "rozwalić" Tranmere w pucharze ligi. Ale nigdy nie można być zbyt pewnym siebie...

Nie mogłem zapomnieć o ojcu. Chciał przecież pocztówkę. Niedawno robiliśmy sobie zdjęcie z piłkarzami, więc postanowiłem wysłać mu je. Do tego dołączę list, w którym będzie ujęte, co mnie spotkało. Ni stąd ni zowąd zadzwonił telefon. Myślałem, że to moja mama chcąca się dowiedzieć, czy znalazłem pracę. W słuchawce ukazał się jednak inny głos...:

- Tak, słucham?
- Dawid? Witaj, to ja, Reese!
- Miło Cię słyszeć! Co takiego chciałaś?
- Miałam zadzwonić po meczu z Boltonem, ale myślałam, że będziesz zły...

I dobrze myślała, przez to spotkanie miałem kolejny przybity dzień.

- Zadzwoniłam więc teraz, aby pogratulować Ci zwycięstwa i spytać się, czy masz czas na spotkanie?
- Dzięki, ale spotkanie na razie nie wchodzi w grę. Może jak będą przerwy w terminarzu na mecze reprezentacyjne. W chwili obecnej nie mam kiedy się urwać, bardzo przepraszam...

Nie miała do mnie żalu o to. Doskonale mnie rozumiała. To mogło cieszyć, ale deprymowało mnie rozłożenie terminarzu w Premiership. Mecze często co 3 dni, a przerwy nawet na Boże Narodzenie nie było. Ba, grało się nawet 1 stycznia. Mimo tych wad była to nadal moja ulubiona liga.

Wróćmy do tematu. Liga nie dawała odpocząć - kolejny mecz. Po silno-średnim Blackburn terminarz wyznaczył Tottenham. Zawsze czarny koń rozgrywek, klub bogaty, skład dobry, tylko wyników nie ma. Byli nawet za nami w tabeli, więc ten sezon zapewne spisywali na straty. Trzeba wziąć jednak pod uwagę to, że to niewątpliwie my byliśmy "szansą" na 3pkt dla nich, a niżeli oni dla nas. Trzeba było podejść do tego spotkania z ostrożnością... Ta na niewiele się zdała. W 15 minucie gola z rzutu wolnego zdobył Michael Brown. Pojawiła się iskierka nadziei po wyrównaniu przed końcem pierwszej odsłony Mathisa. Jednak w drugiej części Koguty przycisnęły nas jeszcze bardziej. Końcowy wynik 1:2 w pełni odzwierciedla postawy zespołów na boisku.

Muszę przyznać, byłem zniesmaczony tą porażką. Szanse mieliśmy dość spore. Na ambicjach niestety się skończyło. Z nadzieją spojrzałem na terminarz, miałem nadzieję, że następny rywal będzie "kelnerem". W sumie niewiele się pomyliłem. Charlton Athletic do dobrych teamów na pewno nie należał, aczkolwiek 7. miejsce w tabeli jakieś wrażenie robi. Graliśmy u siebie - dodatkowy plus. Jak się okazało - wykorzystaliśmy w pełni szansę na 3pkt. Już w 3 minucie gola zdobył Joey Barton po rzucie rożnym wykonanym przez Musampę, w 18 podwyższył Mathis, a w 78 na 3:0 bramkę zdobył Bradley Wright-Phillips. Rywale odpowiedzieli jedynie bramką honorową zdobytą w 90 minucie przez Euella. Komplet punktów dla Citizens.

Ze średnio radosnym humorem chciałem przystąpić do następnej konfrontacji. Jednakże akurat wypadła 3 tygodniowa przerwa na mecze reprezentacyjne. Miałem ochotę z kimś pogadać... Pierwszą osobą, która przyszła mi na myśl, była Reese. Długo zwlekałem z tym spotkaniem, bałem się, że jak poczekam jeszcze trochę - straci cierpliwość do mnie i znajdzie sobie kogoś innego. Ona nie była zwykłą kobietą... To był świetny materiał na żonę. Młoda, inteligętna, piękna, ambitna... Mógłbym wymieniać jej cechy przez 5 lat, ale szkoda czasu. W każdym bądź razie umówiłem się z nią. Przyjęła moje zaproszenie do ekskluzywnej restauracji w centrum miasta. Miałem nadzieję, że ta noc będzie dłuuugo trwać...

Jak przystało na faceta, musiałem zjawić się wcześniej w lokalu, ażeby nie nadszarpnąć swojego dobrego imienia. Czekałem jakąś godzinę, miała spore spóźnienie, ale tak to jest z dziewczynami, trzeba się urodzić jedną z nich, aby to pojąć. Wreszcie zobaczyłem ją w wejściu. Wyglądała oszałamiająco... W dzień powszedni również przyprawia o palpitację serca, lecz w tym momencie miałem obawy, czy nie dostanę zawału. Wstałem, ażeby się przywitać. Powitałem ją różą (wiem, ma się ten gust, a moja skromność jest spora, ale taka była prawda. Rozmowa ciągnęła się godzinami... Zawiodła mnie jednym - uciekła się do tematu piłki nożnej:

- I jak, podoba Ci się praca managera?
- Szczerze mówiąc, sezon jak dotychczas jest pełny w rozczarowania, ale powoli sytuacja staje się klarowna.
- Sądzisz, że dasz radę takiej presji? Martwię się o Ciebie. W każdym momencie możesz liczyć na moje wsparcie.
- Niepotrzebnie zaprzątasz sobie głowę. Nie mam najgorzej, ale proszę, zmieńmy temat. Pomówmy o Tobie, jesteś tak piękna, że aż luny pobladły z zazdrości o Twą urodę...

Cóż... Po tym fragmencie rozmowy da się zauważyć, że przy kobietach staje się "żałosny". Trud jednak się opłacił. Moje marzenie zostało spełnione - noc była bardzo, ale to bardzo długa.

Jak można było przewidzieć ciężko było mi wstać dzień później, ale praca wzywa. Robota papierkowa i takie inne pierdoły... Nie chciało mi się tego robić, więc połowę teczek oddałem Derekowi, mojemu asystentowi. Do kolejnego meczu zostało szmat czasu... Wykonałem więc parę telefonów do rodziny, odwiedziłem znajomych mieszkających w pobliżu - nieźle się z tego powodu zdziwili. Fakt, dzieliłem czas jak mogłem. Drużyna nie grała w pucharach europejskich, więc miałem go trochę więcej niż inni managerowie. Odstęp ten mijał dość szybko...

Ucieszyłem się na wieść, że gramy z Norwich. Kanarki to niemal pewny kandydat do spadku. Powinna wyniknąć z tego łatwa wygrana. Tak też się stało, 4:0 przy całkowitym opanowaniu boiska to świetny wynik. 2 bramki Riordana, po jednej Mathisa i Flooda. W kolejnym spotkaniu nie było już tak radośnie. Mecz z Middlesbrough skończył się fiaskiem. Porażka 0:2 to zdecydowanie wynik nienależny rywalowi. Hasselbaink jest egzekutorem, co udowodnił w tym dniu. W sumie to z naszej winy tak to się skończyło...

West Bromwich - nasz kolejny rywal. Graliśmy na wyjeździe. To beniaminek, więc punkty powinny być, ale zabrakło ich w tym meczu. Wynik 0:1 i wrażenie, jakie pozostawił po sobie zespół daje wiele do życzenia. Nadeszła pora na zmianę taktyki...

Zmieniłem ustawienie na 1-3-2-1-2-2, co okazało się dobrym posunięciem. W podstawie ruszyli: James - Distin, Dunne, Mills - Flood, Barton - Liguera - Musampa, S. Wright-Phillips - B. Wright-Phillips, Riordan. Rywale nadzwyczaj mocni, wyciągnięci prosto z czołówki tabeli. Aton Villa (6 miejsce), Liverpool (8 m-sce), Chelsea (4 m-sce) - z nimi graliśmy. Zmiana taktyki okazało się dobrym posunięciem. Z Aston i The Reds wygraliśmy 3:2 (Sinclair, Sibierski, Riordan/ Bradley, Liguera, Riordan). Z Chelsea tak dobrze nie było. Wciąż nie mam sposobu na ich styl gry. Mourinho to jednak jest geniusz... Przegrana 0:2 w dobrym stylu i 12. miejsce w tabeli dawało sporą satysfakcję, tym bardziej, że jeszcze niedawno okupowaliśmy 16 lokatę.

W 17 kolejce przyszła kolej na derby. Takie widowisko ściąga na trybuny wiele widzów. Było ono tym atrakcyjniejsze, gdyż Citizens znajdowali się w dobrej formie, a Diabły walczyły o zwycięstwo w końcowej fazie rozgrywek. Rozgrywka toczyła się na obiekcie Old Trafford. Trybuny zapełniły się aż po ostatnie miejsca. Pomimo takiego tłoku, zauważyłem kilka znajomych twarzy. Starałem się jednak przystąpić do meczu ze stoickim spokojem i to samo doradzałem swoim podopiecznym.

O mało co, a widownia zebrana na stadionie byłaby świadkiem sensacji. Do 78 minuty utrzymywał się wynik 0:0. W tejże w polu karnym sfaulowany przez Louisa Sahę został Robbie Fowler. Rzut karny wykonywał Riordan. Podszedł do piłki pewnym krokiem i... zepsuł! Niemożliwe! Zepsuł! Co za kret! Zwycięstwo dałoby mi wielkie korzyści, a Riordan, który świetnie wykonuje ten fragment gry, teraz akurat dał plamę! Wynik ten się utrzymał. Co prawda, mogłem się cieszyć, bo nie przegraliśmy, ale ja byłem wkurzony, bo zasługiwaliśmy w pełni na 3 punkty.

Jak na ironię w następnym spotkaniu padliśmy na Kanonierów. Do tej pory zajmowali 2 lokatę, ale my chcieliśmy im utrudnić zadanie wspięcia się na szczyt. Prawie, a by się udało. Posypało się po jednym karnym dla obydwu stron. Henry jednak był w formie, zdobył dwa gole. Moi zawodnicy nie pozostali dłużni. Bradley oraz Liguera (k) dali nam punkt. Cenny, aczkolwiek niedosyt w dalszym ciągu był.

Wreszcie przyszedł czas na odetchnięcie. Crystal Palace - kolejny beniaminek. Chcieliśmy "wyżyć" się na nich za brak kompletu punktów w poprzednich meczach. Udało się, podstawowy skład "walił", że aż się miło patrzało. 2:0 dla nas po bramkach Bradleya i Liguery. Obydwoje w świetnej dyspozycji, a dzięki między innymi nim zespół utrzymywał się na 12 miejscu.

O artykule

Kategoria: Kariery
Podkategoria: FM 2005
Dodano: 02.03.2008

Liczba wyświetleń: 1745

Średnia ocen: 5.50

O autorze

Nick: Dave
Napisanych artykułów: 8

Inne artykuły tego autora:
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.4
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.3
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.2
Pokonać lęk cz.3
Pokonać lęk cz.2
więcej

Komentarze

Z tym materiałem nie są powiązane żadne opinie.

Aby dodawać komentarze musisz być zalogowany!

Mapa serwisu

Menu

FM 2012

FM 2011

Retro

Reklama

Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.1