Artykuły Centrum Football Managera - Zza chmur wyjrzało słońce...

Nie jesteś zalogowany! Załóż konto już teraz!

Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.2

Muszę powiedzieć, że pokochałem angielski terminarz. Seria meczy z "kelnerami" dawała spore nadzieje na awans w górę tabeli. Southampton, nasz kolejny rywal, był kandydatem do spadku. Mimo to byli oczko przed nami w klasyfikacji. Jednak to my byliśmy faworytami tego meczu. Jako gospodarz mieliśmy wręcz obowiązek pokonania rywali i to tak słabych. Jedyna osoba, która w tym zespole nadawała się do czegokolwiek, to Harry Redknapp, szkoleniowiec Świętych, ale to również sprawa dyskusyjna. Zwyciężyliśmy po niespodziewanie wyrównanym spotkaniu 1:0 dzięki bramce po rzucie rożnym Sommeila. Awans na 10. miejsce robił wrażenie...

Z Pompeyami tak dobrze nie było. Remis 0:0 był wynikiem bardzo niekorzystnym. Przez tą wpadkę spadliśmy o 2 oczka. Odegraliśmy się za to na Newcastle, na St. James`s Park, wygrywając 1:0 po pięknym golu z 30 metrów Dereka Riordana. Dzięki tej wygranej wróciliśmy na 10. lokatę.

22. kolejkę stanowił mecz z Boltonem na własnym stadionie. Kłusaki były w świetnej formie, udowadnia to okupowane przez nich 6. miejsce. Jednak my nie mieliśmy najmniejszego zamiaru oddać im punktów. Zwycięstwo 2:0 dzięki golom Riordana i Fowlera oraz awans na 7 miejsce! Radość więc tym większa. Siódma pozycja zapewniała przecież grę w Pucharze Intertoto. Robbie skutecznością natomiast nie raził... To był jego pierwszy gol w tym sezonie. Pozostawało mieć nadzieję, że z czasem powróci do dawnej skuteczności...

Kolejny mecz, rewanż ze Stevem Brucem, a raczej z Birmingham. Na swoim terenie są groźnymi rywalami. Przekonali nas o tym. Po zaciętym spotkaniu wynik 0:0 wydaje się być sprawiedliwym dla obydwu stron. City niestety zanotowało spadek... Niewielki, oczko w dół.

Puchar Anglii, z którym wiązałem spore nadzieje, miał się odbyć na City of Manchester Stadium, a rywalem miało być Watford. Łosie zagrały w tym meczu jak dziewice, dlatego dziwi mnie skromny wynik 2:0. Zaszalał Liguera zdobywając obydwie bramki. Po tym meczu dołączył do nas Scott Parker, kupiony z Chelsea bez opłaty. Dziwny ten Mourinho...

Okno transferowe już pewien czas otwarty, a ja omal nie przeżyłem zawału. Ale, zacznę od początku. Zatelefonował do mnie prezes klubu z prośbą natychmiastowego zjawienia się w jego biurze. Nie omieszkałem odmówić. To, co mi powiedział, było moim skrytym marzeniem, aczkolwiek myślałem, że nierealnym. Tak, tylko myślałem...:

-Sprawa wygląda następująco. W związku ze świetnymi wynikami moje nadzieje na Puchary Europejskie i powrót zespołu na szczyt tabeli stały się realne. Postanowiliśmy wraz z zarządem pomóc Ci w tym celu. Znaleźli się bogaci inwestorzy, którzy dofinansują nasz klub. Ja oczywiście pozostanę właścicielem klubu. Chciałem się po prostu dowiedzieć, czy zgadzasz się na takie rozwiązanie?
-Oczywiście, ale mam kilka pytań. Otóż, jaka to będzie kwota i jakie ja będę miał z tego korzyści?
-Dostaniesz 47milionów euro budżetu transferowego na zakup nowych piłkarzy.
-Że co?! 47milionów euro?! Przecież ostatnimi czasy większe od nas giganty nie mają tyle pieniędzy! Skąd więc taka kwota?
-Mnie o to nie pytaj. Daj mi dokończyć. Oprócz tejże sumy sponsor obiecał spłacić kredyt bankowy wynoszący 60mln euro
-O cholera... Marzyłem o tym, ale nie myślałem, że to stanie się jawą...
-Robi wrażenie, co? Po prostu, tu liczą się sentymenty i chęć zdobywania trofeów, a nie pieniądze. Mam nadzieję, że jesteś szczęśliwy z tego powodu?
-I to jeszcze jak. Będę o tym opowiadał moim wnukom

Chyba na każdym zrobiłoby to takie wrażenie jak wtedy na mnie. John obiecał mi budżet transferowy w wysokości 47mln euro! Myślałem, że zwariuję... Od razu więc przystąpiłem do wzmacniania składu. Pierwszym celem było odzyskanie Nicolasa Anelki, którego sprzedał do Fenerbahce niemądry, lekko mówiąc, Keegan. Sprawę transferu przejął Wardle. Sam postanowił kupić tego gracza. W dodatku pieniądze na transfery miały zostać nienaruszone. Tym większe więc moje zdziwienie. Podobno transfer Francuza miał pokryć sponsor, Thomas Cook. Po 3 dniach od złożenia oferty, która jak się okazało opiewała na 16mln euro, miałem Nicolasa w drużynie, ku wielkiej uciesze fanów. Ale jeden transfer to za mało... Od razu zaklepałem sobie van Bommela. Ma przejść na zasadzie wolnego transferu 2.07.2005. Kolejnym celem stał się Cavenaghi. 21-latek ze Spartaka Moskwa zrobił na mnie spore wrażenie. Klub z kolei nie chciał zbyt wiele odstępnego, satysfakcjonowało ich 8,5mln euro. Wkrótce więc szeregi zespołu zasilił argentyński napastnik. Nieomal w tym samym czasie stransfeorwałem Alexa z PSV Eindhoven (9mln euro), Igora Akinfeeva z powodu słabszej ostatnio dyspozycji James`a (CSKA Moskwa, 6mln euro) oraz ku mojemu wielkiemu zdziwieniu wystawionego na sprzedaż zawodnika Interu Mediolan Emre Belozoglu (5,5mln euro). Niestety, nie miałem ich tak szybko dostępnych jak w przypadku poprzednich graczy. W Anglii istnieje takie dziwne prawo pozwolenia na pracę i tak głupio się nazywa, jakoś... Work Permit.

Mimo tych wad przystąpiłem do 24. kolejki, w której przeciwnikiem było Fulham, ze składem James - Distin, Dunne, Mills - Barton, Parker - Liguera - Musampa, Wright-Phillips - Anelka, Cavenaghi. Nicolas zaliczył świetny debiut, strzelając 2 gole. Niestety, na tych dwóch się skończyło. Gole dla przeciwników zdobyli Malbranque (kar) oraz Jensen, co oznaczało remis. Mimo to dalej zajmowaliśmy 8. miejsce.

Kolejna runda Pucharu Anglii miała się odbyć na Ninnian Park w Cardiff, w którym przeciwnikiem owy klub Cardiff City. Mecz był piękny... 6:0 dla City mówi samo za siebie (Liguera, Barton, Cavenaghi, Anelka, Parker x2). Awans do czwartej rundy tych rozgrywek był formalnością.

Dawno nie mówiłem o Reese... Może to dlatego, że nie ma o czym. Ona dzwoniła, a ja wciąż dawałem jej ten sam tekst "nie mam czasu, bla bla bla". Sam byłem o to zły na siebie, ale takie były fakty. Może w przerwie między sezonami wkroczę do akcji, w chwili obecnej było to niemożliwe. Ale to, co stało się dzień po jej telefonie, chyba było snem...

John wezwał mnie do siebie do biura. Nie spodziewałem się wizyty w tym czasie, gdyż przecież stosunkowo niedawno rozmawialiśmy ze sobą. Kazał mi usiąść, sekretarce natomiast polecił zaparzyć mi kawy. >b>Wardle to strasznie miły facet, pomimo tego, że bogaty, jest spontaniczny i dość wyluzowany.

-Córka mi się skarżyła, że się opuszczasz i nie masz czasu spotkać się z nią...
-Córka?! Jaka córka?!
-Z tego co wiem, mam tylko jedną. A na imię jej Reese.
-Reese to Twoja córka? Przepraszam, nie wiedziałem...
-Nie musisz mnie przepraszać, nie mówiłem Ci o tym, i ona na pewno też nie. Mówiła, że masz straszny natłok, przez co nie możecie się ze sobą umówić.
-No, w sumie tak, muszę być skupiony na pracy, a randki odstawić na drugi plan...
-Właśnie dlatego Cię tu wzywam. Mamy teraz lekką przerwę w terminarzu, tak więc dostajesz urlop, czterodniowy.
-Ale...
-Żadnych `ale`. Jak dają to trzeba brać. Zajmij się nią, bądź dla niej dobry. Chcę, żeby wreszcie zaznała szczęścia, a będę dumny, jeśli nastąpi to z Tobą.

Mówiłem, że to miły gość. Wreszcie miałem czas, żeby spotkać się z Reese. Co do szczegółów nie będę Was przybliżał, trwało by to niezmiernie długo, aczkolwiek mogę powiedzieć jedno: te cztery wspólnie spędzone dni bardzo nas do siebie zbliżyły...

Ale wróćmy do ligi. Nic nie wskazywało, aby po tak świetnym okresie gry, ktoś miał nam spuścić lanie. W dodatku na mecz z Evertonem miałem już do dyspozycji Emre oraz Akinfeeva. Brakowało tylko Alexa, który przebywał na zgrupowaniu reprezentacji. Wynik 1:4 był katastrofą... Spadek na 12. miejsce również. Jedynego gola zdobył Liguera. Różnica między dwunastą a piątą drużyną w tabeli wynosiła 4 punkty, stąd więc takie skoki.

Zdolnością mojej drużyny było odgrywanie się za porażkę w poprzednim meczu. Teraz więc nie mogło tego zabraknąć. Blackburn stało się ofiarą. Zwyciężyliśmy z rywalami 3:1 (Anelka, Flood, Cavenaghi). Da się zauważyć, że Anelka stał się kluczem do sukcesu. Strzelali gole że aż miło było patrzeć. Dzięki tej świetnej paradzie wróciliśmy na nasze "ulubione" 10. miejsce.

Tottenham, z którym poprzednio przegraliśmy, miał nam teraz posłużyć ku awansowi. Moja wizja się sprawdziła. Zacznę się chyba zastanawiać nad hobby w postaci mediatora, ale to na marginesie. Zwycięstwo skromne, aczkolwiek zasłużone 1:0 po bramce Liguery. Spotkanie z Charlton miało być formalnością. Również się sprawdziło. Kurcze, mediator dobra rzecz w sumie... Ponownie 1:0, tym razem trafienie zaliczył Cavenaghi. Był powód do oblewania, zespół awansował na 6. miejsce w tabeli, najwyższe od niepamiętnych już czasów. A to była już 28. kolejka...

Ponownie Puchar Anglii. Apetyt zawodników się zaostrzył - graliśmy z Evertonem na własnym terenie. Odpowiednio więc ich zmotywowałem, aby kopnęli im w d**ę za sporą porażkę u nich w ramach rozgrywek Premiership. Wykonali plan w 100%. Wygrana 2:0 w pełni mnie satysfakcjonowała. Gole Dunne`a oraz Anelki wywołały wielką fetę wśród publiki.

W przerwie między "wojnę o Anglię" graliśmy z West Bromwich Albion. Baggies, czyli Luzacy, znajdowali się w okolicach strefy spadkowej. Jako atut służyła nam gra na własnym stadionie, gdzie byliśmy właściwie nie do przejścia. Teraz też tak było. Po w pełni kontrolowanym meczu zwyciężyliśmy 2:1 (Anelka, Liguera) i zarazem spowodowało to umocnienie na 6. lokacie. Puchar Uefa jest w zasięgu ręki...

Powrót do Pucharu Anglii w potyczce z Tottenham nie wyszedł zespołowi zbyt dobrze. Po rzucie karnym wykonanym przez Defoe Koguty zwyciężyły 1:0. Anelka nie wykorzystał szansy zdobycia gola z jedenastki, ale nie miałem o to pretensji. Robinson świetnie bronił. To samo można powiedzieć o Akinfeevie, który otrzymał notę "9" za ten występ. To mu dobrze rokowało na przyszłość. Odpadliśmy z 6. rundy PA - to był powód do dumy...

Mecz z Norwich okazał się emocjonujący, aczkolwiek jednostronny. Pomimo atutu własnego stadionu ostatnie w tabeli Kanarki nie zdołały sprawić niespodzianki i wyciągnąć chociaż jeden punkt z tej potyczki. City zwyciężyło 3:2 (Liguera x2, Cavenaghi) po bardzo konsekwentnej grze. Awans na 5. miejsce, dzięki przegranej Newcastle z Manchesterem United 1:3. Teraz tylko wystarczało bronić swojej pozycji, aby grać w europejskich pucharach.

31. kolejkę otwierał mecz z Middlesbrough, również przegrany w pierwszej połowie rozgrywek. Teraz miało być inaczej. I było. Przez to wstawiłem ogłoszenie do gazety w dziale "medium". Zwycięstwo 2:1 (Anelka x2) po kapitalnym meczu Nicolasa, jak i całego zespołu. Nic dziwnego, że francuski napastnik był, jest i długo będzie ulubieńcem kibiców. Dzięki temu sukcesowi wyrobiliśmy sobie 6-cio punktową przewagę nad szóstym Man Utd, a strata do 4-tego Liverpoolu wynosiła zaledwie 2pkt. Nadzieje więc były na najwyższym z możliwych szczytów, a 6 wygranych pod rząd w lidze rozbudzało najskrytsze marzenia fanów. To oznaczało jedno - walkę o Ligę Mistrzów...

Kolejna porcja adrenaliny, czyli pora na Aston Villę. Bój toczył się w Birmingham, na stadionie ów Villans. Mecz transmitowany był w TV, dzięki czemu ogrom widzów oglądało porażkę zespołu gospodarzy. Już w 3 minucie piłkę po składnej akcji City wbił do siatki Fernando Cavenaghi. W 65 minucie na boisko wszedł Bradley Wright-Phillips, który 3 minuty później podwyższył wynik na 2:0. Gola honorowego dla Villi w doliczonym czasie gry zdobył wypożyczony z Chelsea Carlton Cole.

Jeśli którykolwiek mecz miał mieć miano "Bitwy o Anglię", to był to właśnie ten. Mecz z Liverpoolem na Anfield Road ściągnął na stadion 60 tysięcy widzów. Niestety dla nich, a stety dla nas, oglądali oni porażkę i to sromotną The Reds 0:3 w potyczce z Citizens. Po raz kolejny we znaki wdał się Liguera, oraz niezawodny napad w postaci Anelki oraz Cavenaghiego. Kibice Manchestetu mogli zatem świętować awans na 3. miejsce premiujące grę w przyszłorocznej edycji Ligi Mistrzów! Jedynym problemem na chwilę obecną było utrzymanie zespołu na tymże miejscu, co przy obecnej formie nie wydawało się wielkim problemem.

W 34. kolejce miał nastąpić mecz derbowy. Tym razem na City of Manchester Stadium. Chciałem się odgryźć za poprzedni remis, tak samo zresztą jak moi zawodnicy. I... Zrobili to!!! Tak jest!!! Zwycięstwo, w jakże zaciętym meczu, zapewnił nam w 86 minucie spotkania Fernando Cavenaghi! Cóż to oznaczało? To, że po raz kolejny United tracą punkty w konfrontacji ze swoim rywalem zza miedzy. Po tym sukcesie prezes John Wardle nie potrafił ukryć swego zdumienia, że udało nam się tego dokonać.

Po tej konfrontacji została zwołana konferencja prasowa, na której byłem ja i Sir Alex Ferguson. Co ciekawsze, Szkot chyba mnie polubił po tym, jak dwa razy sprawiliśmy niespodziankę w meczu z jego "dziećmi".

-Nie zdziwiło mnie to, że pan Marklowski wygrał ten mecz. Od początku objęcia przez niego klub Manchester City widać było wielki potencjał, jaki drzemie w jego ludziach. Teraźniejsze miejsce w lidze zajmowane przez City jest tylko dowodem na te słowa. Orły pokazały nam dobry, nowoczesny i zespołowy futbol, na którym powinna opierać się każda drużyna, która chce dążyć do sukcesów, a takie przewiduję w wypadku Citizens.

- Stwierdził Ferguson, na co mu odpowiedziałem:

-Cieszą mnie słowa wypowiedziane przez mojego przedmówcę. Jednakowoż to Manchester United jest najlepszą drużyną w Anglii, i zapewne długo nią zostanie, o ile przy sterach nadal zasiadać będzie Sir Alex Ferguson. Wiele razy korzystałem z jego rad i to samo radzę młodszym managerom, gdyż jest to niewątpliwie jeden z najlepszych managerów świata.

Po tych słowach wśród publiki nastąpiło wielkie zdziwienie. "Jak to, City i United, wrogowie zza miedzy, teraz przyjaciółmi?" Tak się stało, wzajemny uścisk rąk z Fergusonem było na pierwszych stronach angielskich gazet. Tak więc konflikt zażegnany, nastała przyjaźń...

Blask chwały miał nam przygasić Jose Mourinho i jego Chelsea, która zmierzała po tytuł Wicemistrza Premiership. Ku mojemu zdziwieniu Portugalczyk przeliczył się! To było niewiarygodne... Forma zespołu była niesamowicie wielka! Zwycięstwo 3:1! Kto by w to uwierzył?! Chyba nikt... Ja sam też nie. Zaczęło się fatalnie, w 2 minucie gola wbił Drogba. Ale na tym pokaz The Blues się zakończył. Najpierw oczy przetarł im kapitalny ostatnio Cavenaghi, strzelając w przeciągu 3 minut 2 bramki, a dzieła zniszczenia dokończył Liguera. Co to oznaczało? To, że zrównaliśmy się punktami z drugą drużyną tabeli, a gorsi jesteśmy jedynie pod względem różnicy bramkowej! Bogu dziękować, że dał mi tak wspaniały zespół...

Kolejnym rywalem była drużyna, która 3 mecze wcześniej zapewniła sobie mistrzostwo ligi. Mowa tu o Arsenalu. Kanonierzy mieli co prawda pewną pałeczkę pierwszeństwa w rękach, ale nie zaprzestawali na tym. Seria meczów bez porażki zakończyła się... Przegraliśmy 2:3, tak samo jak w poprzedniej potyczce, przez świetną formę Thierry`ego Henry, który zdobył hat-tricka. Rozmiary porażki zmniejszyli Anelka oraz Liguera.

Miejsce trzecie było już dla nas pewne. Manchester nie mógł nas prześcignąć. I ta pewność zaszkodziła moim podopiecznym. Porażka w przedostatniej kolejce ze spadkowiczem Crystal Palace o tym świadczy. 1:2 po bramce Anelki dla mnie, a dwóm trafieniom Hudsona dla gości.

Ostatnia, niedecydująca już o niczym kolejka z Southampton. Wystawiłem pełny skład, czyli: Akinfeev - Distin, Alex, Dunne - Flood, Barton - Liguera - Emre, S. Wright-Phillips - Anelka, Cavenaghi. Gra była na luzie. Mimo to mój zespół wygrał wyjazdowy mecz z Saints 2:0 po trafieniach Cavenaghiego oraz Bradleya Wright-Phillips`a. Końcowy układ tabeli prezentował się następująco:

punkty różnica bramek

1. Arsenal 90 +55
2. Chelsea 73 +24
3. Manchester City 67 +16
4. Manchester United 65 +28
5. Liverpool 61 +11
----------------------------------------------------------------------------------------------------
18. Charlton Athletic 35 -21
19. Crystal Palace 34 -33
20. Norwich 23 -53

Oczywiście nie mogło zabraknąć bankietu z okazji sukcesu klubu, a na nim Reese...

Podsumowanie:

Sezon się udał - bez wahania można to stwierdzić. Wśród bukmacherów zanotowano liczne przypadki zawału serca i stany przedzawałowe. Manager bez doświadczenia zajął trzecie miejsce z klubem, który był pewniakiem do spadku. Cóż... Duma mnie rozpierała. A oto jak w moich oczach spisywali się piłkarze (oceny w skali 1-10):

Bramkarze:
Igor Akinfeev - Grał krótko, ale już widać, że będzie z niego talent, a za dwa lata może zostać najlepszym bramkarzem na wyspach. Następca Buffona odnaleziony. Ocena: 8
David James - Połowa sezonu za nim, a karierę kończyć będzie w rezerwach. Bronił pewnie, teraz jednak jego zadaniem będzie szkolenie "młodych gniewnych". Ocena: 8

Obrońcy:
Sylvain Distin - To, że nie dostał powołania do reprezentacji, świadczy tylko o głupocie i braku logicznego myślenia jej selekcjonera, Raymonda Domenecha. Zdecydowanie najsilniejszy punkt obrony. Ocena: 9
Richard Dunne - Szkolenie Keegana dało mu się we znaki. Grał wolne piłki, ale z czasem wbił się w moją taktykę. Niezawodny i ambitny. Ocena: 8
Alex - Niestety, będzie musiał poćwiczyć. Miał rożne mecze. W niektórych grał pewnie i nie dawał się zaskoczyć, w innych zaś wyglądał, jakby był wyciągnięty z amatorskiej drużyny. I co ciekawsze - lepsze mecze miał z czołowymi drużynami. Ocena: 6
Danny Mills - Stracił miejsce w składzie na rzecz Alexa i straci miejsce w drużynie. Interesuje się nim Aston Villa, a ja nie zamierzam go zatrzymywać. Aczkolwiek sezon miał niezły. Najlepsze lata jednak miał w Leeds. Ocena: 7
Chinedum Onuoha - Grał rzadko, ale już widać, że będzie stanowić siłę przyszłego pokolenia w klubie. Ocena: 6
David Sommeil - Widać, że się starzeje. Życzę mu dobrego zakończenia kariery w jakimś przeciętnym francuskim klubie. Ocena: 5
Ben Thatcher - Stanie się z nim to, co stać powinno się dawno, czyli pójdzie pa pa. Kiepski sezon udekorowany sporadycznymi niezłymi występami. Ocena: 4

Pomocnicy:
Joey Barton - Nie mogę na niego narzekać. Dobry sezon w wykonaniu kapitana zespołu. Oprócz samobójczego gola nie zawiódł mnie. Ocena: 7
Willo Flood - Jeszcze 2 lata i stanie się czołowym rozgrywającym ligi. Na razie pójdzie na wypożyczenie. Często grywał w pierwszym składzie i robił to dobrze, a ma czas, żeby się rozwinąć. Ocena: 7
Martin Liguera - Bez niego marzenia o trzecim miejscu przepadłyby bez echa. Najlepszy strzelec teamu z dorobkiem 16 goli. Zdecydowanie najlepszy gracz w sezonu. Potwierdzeniem tego może być fakt, że dostał tytuł Piłkarza Roku wg. kibiców. Ocena: 10
Kizito Musampa - Wielu piłkarzy, jak i kibiców, pragnie jego pozostania. Będę się starał tego dokonać. Świetny gracz, którego przyćmił "nibyblask" Emre. Ocena: 8
Shaun Wright-Phillips - Nadzieje z nim związane były większe. Co prawda jego gra wywoływała entuzjazm, ale mógł bardziej się postarać. W przyszłym sezonie powinien ruszyć. Ocena: 8
Trevor Sinclair - Najlepszy zmiennik drużyny. Niestety, w przyszłym sezonie nie będzie dla niego miejsca w teamie, ze względu na wiek. Ocena: 7
Antoine Sibierski - Częściej grał w pomocy, niż w napadzie. Sam postanowił, że odejdzie. Przystanę na to. Ocena: 6
Claudio Reyna - Nic dziwnego, że Glasgow Rangers to jego ulubiony klub. Tylko tam grał dobrze. Ocena: 5
Scott Parker - Świetne wejście do zespołu. Niestety, nie radzi sobie na defensywnym pomocniku. Pozostaje mu rola zmiennika Liguery. Ocena: 7
Belozoglu Emre - Po świetnym początku koniec był marny. To był niecelny zakup. Ocena: 6

Napastnicy:
Nicolas Anelka - Należy do niego połowa skuteczności. Nie było dobrego napastnika w zespole, póki on nie przyszedł. Pięciokrotnie dziękowałem Wardle`owi za niego. Ocena: 9
Fernando Cavenaghi - Gdyby nie on, nie wygralibyśmy z Chelsea, Man Utd czy też Liverpoolem. Jego genialne zagrania i strzały zapierały dech w piersiach. Obok Liguery i Anelki był to najlepszy zawodnik zespołu. Ocena: 9
Derek Riordan - Typowy gracz całego meczu. Wchodzenie z ławki nie było mu na rękę. Mimo to zespół wiele mu zawdzięcza, m.in. początek zwycięskiej ery klubu... Ocena: 8
Bradley Wright-Phillips - Perełka szkółki Manchesteru. Znalazłby miejsce w wielu klubach z Premiership. Strzelił siedem bramek, co na rezerwowego jest niezłym wynikiem. U mnie niestety jest zawodnikiem "drugiej jedenastki". Ocena: 8
Clint Mathis - Gdyby nie jego buntowniczy charakter, dostałby przedłużenie kontraktu. A tak - niestety. Zapowiadał się nieźle, natomiast kończy fatalnie. Ocena: 7
Jon Macken - Gdyby ktoś w chwili obecnej powiedział, że miał być następcą Anelki, zostałby wyśmiany do reszty. Fatalna gra zaowocuje wystawieniem na listę transferową. Ocena: 4

A teraz, proszę, dajcie mi spokój. Po długim i ciężkim sezonie teraz wreszcie mam czas dla siebie, no i oczywiście dla swojego serca.

O artykule

Kategoria: Kariery
Podkategoria: FM 2005
Dodano: 02.03.2008

Liczba wyświetleń: 1215

Średnia ocen: 4.00

O autorze

Nick: Dave
Napisanych artykułów: 8

Inne artykuły tego autora:
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.4
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.3
Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.1
Pokonać lęk cz.3
Pokonać lęk cz.2
więcej

Komentarze

Z tym materiałem nie są powiązane żadne opinie.

Aby dodawać komentarze musisz być zalogowany!

Mapa serwisu

Menu

FM 2012

FM 2011

Retro

Reklama

Zza chmur wyjrzało słońce... - czyli Dave w Manchesterze cz.2