Był piękny, wakacyjny dzień, kiedy wpadł do mnie, mój stary znajomy i oznajmił mi, że wykombinował dwa bilety do Anglii, ja oczywiście należę do rodzaju pasożytów więc przystałem i wyjąłem z kieszeni skromne 0,5 litra. Obudziliśmy się 3 dni później dwie i pół godziny przed naszym samolotem:
-Marian, sprzęt (jak myślicie co to za sprzęt, hę??)
-Ok. Sir Vajdos.
-Marian, laptopik z CeeMkiem (tak na wszelki wypadek)
-Ok. Lord Vajdos
-Marian, bilety
-A wypchaj się koleś tfu, Ok. Milordzie Vajdos!
-Marian, przygotuj Wartburga.
-Ok. Hrabio von der Vajdos.
Kiedy już jechaliśmy na lotnisko, spotkałem Grigorija, który zapakował mi paczkę landrynek o smaku pomarańczowym
-Mmmm... moje ulubione (zawsze mu wałki wkręcam)
Ani się spostrzegłem i już siedziałem w samochodzie, akurat moje miejsce było przy łazience stewardess, które wydawały dziwne odgłosy wszedłem do środka, a tam przerażający widok, to było straszne myły włosy Nizoralem o zapachu pokrzyw, roztrzęsiony wyszedłem i zacząłem zajadać landrynki i pogrywać w moją ukochaną grę o tajemniczym tytule „Championship Manager”, pograłem Leeds i zobaczyłem przez okienko Anglię, a pod nami Leeds (co za zbieg okoliczności). Wysiadam i... pstryk, pstryk ej ludzie odwalić się...
-Jak się pan czuje w roli managera Leeds
(Boże, mój save zna cała Anglia)- Tak to jest kultowa gra, ale bez przesady.
-Jaki będzie pana skład?
-Em. (buraka puściłem) taki, taki.... podstawowy wiecie o co mi chodzi.
-Dzięki za wywiad
-Niom nie ma za co.
Po chwili rzekłem – Marian o co chodzi?
-Wiesz, Leeds nie zachwycało i trenera zwolniono, a Tobie szło całkiem dobrze w tym Djurgardens
-To jest gra, a to rzeczywistość (Co ja gadam mam się cieszyć)
-Tak, ale prezes czeka, maf..... W pracy mnie zabiją
-Dobra Marian, ostatni raz się zgadzam (przez niego nie ukończyłem szkoły menedżerskiej)
-Dzięki, Vajdos!!!
W między czasie złapaliśmy jakąś taksówkę i odjechaliśmy pod Elland Road i weszliśmy do ładnego budynku, w którym spotkaliśmy sek....ładną sekretarkę
-Panowie w sprawie.....
-Pracy...(Marian nie śliń się ja tu będę pracować)
-Proszę za mną.
I poszliśmy, a raczej nogi nas poniosły
-Dzień dobry Vajdos, miło Cię widzieć- powiedział prezes Ridsdale
-Dziękuje nawzajem
-Chciałem z Tobą omówić kilka spraw, odnośnie nadchodzącego sezonu, czyli cele, budżet i jakieś głupotki 
-Czego pan żąda i ile mam kasy na transfery.
-Chcemy abyś awansował do europejskich pucharów


-A jak z kasą? - wtrąciłem


-Emm... 7,000,000 € na rękę
-No może być, to kiedy pierwszy trening?
-Jutro, aha i nie szalej zbytnio z kasą!
Zaniemówiłem tylko jęknąłem jakieś niezrozumiałe słowo. Dobrze, że wziąłem prowiant (hehehe)
Następnego dnia:
- O, to ten nowy trener, Witaj panie Czopek- rzekł David Batty.
- Inwalida nie odzywaj się - zatkałem frajera, - Od dzisiaj macie nowy trening, dzięki któremu będziecie lepsi niż jakieś Arsenale, Chelsea’sy i Manchestery z Liverpoolami włącznie
- Gościa pogięło - odparł Ferguson
- Pogiętą to ty masz twarz amatorzyno od siedmiu boleści, na początek 4 kółka wokół stadionu- i gdy tak sobie brykali po boisku treningowym, ja zająłem się ustalaniem treningu – Trenerze już?
- Nie! Módlcie się żebym skończył do wieczora!
Po kilku godzinach skończyłem ustalanie treningu i analizę składu w pierwszym teamie będą ci oto zawodnicy:


Do tego dojdą jacyś młodzi i nabytki świeże, teraz nadszedł czas na taktykę, wg mnie nada się do tego świetna taktyka. Którą odniosłem sukcesy w mojej kochanej grze, a oto ona:


Mam nadzieję, że sprawdzi się i tym razem.
Prze pójściem spać przeanalizowałem jeszcze raz skład i doszedłem do wniosku, że potrzebuje rezerwowego GK, środkowego obrońcy, jednego ofensywnego pomocnika i być może jakiś tani napastnik dla rywalizacji w składzie, czyli trochę dużo jak na takie finanse, a kogo sprowadziłem, dowiecie się już w następnym odcinku z serii „Leeds Utd - Droga do sławy”.