Zarząd znowu chciał mistrzostwa. Ok, da się zrobić, pomyślałem. Ale ja chciałem czegoś więcej...

Na początek trochę zmian. Do West Ham United przybyli:

R.Delap (26 lat) - Derby ( $11,75mln ) [ skusiłem się na tego Irlandczyka po tym jak 3 razy z rzędu dostał się do pierwszej jedenastki Premiership ]
J.Joachim (27 lat) - Aston Villa ( Bosman Rulling )
N.McCann (28 lat) - Rangers ( Bosman Rulling )
Tiko (26 lat) - Osasuna ( Bosman Rulling )
V.Heggem (27 lat) - Liverpool ( Bosman Rulling )
S.Ezquerro (25 lat) - Bilbao ( Bosman Rulling )
P.Dalglish (25 lat) - Norwich ( Bosman Rulling )
S.Deisler (22 lat) - Hertha ( Bosman Rulling )
D.Eadie (27 lat) - Norwich ( Bosman Rulling )
A.Mansoura (21 lat) - ( Free Transfer )
D.Collins (21 lat) - Ipswich ( $5mln )

Dodatkowo chciałem się pozbyć J.Hakali wiec zamieniłem go na C.Iwelumo z Tottenhamem (kolejny wielki błąd!!!) Jak wiec widać, tym razem nie wydałem sporych sum na transfery.
Z klubu odeszli:

M.Bircham (24 lat) - DC United ( $6mln )
J.Bullard (20 lat) - Free Transfer
C.Hill (23 lat) - Bristol C ( $2,2mln )
G.Alexander (23 lat) - Free Transfer
C.Dargo (24 lat) - Free Transfer
J.Margas (33 lat) - Free Transfer
Dani (26 lat) - Huddersfield ( $7,25mln )
G.Holligan (22 lat) - Free Transfer
V.Heggem (27 lat) - Sunderland ( $10mln )
A.Mahon (24 lat) - Barnsley ( $1,5mln )
D.Higginbotham (23 lat) - Charlton ( $1,5mln )
J.Joachim (27 lat) - Ipswich ( $4,9mln )
S.Deisler (22 lat) - Werder ( $12,5mln )
M.Tyler (25 lat) - Huddersfield ( $575K )
R.Anderson (23 lat) - Kansas City ( $1,2mln )
J.Gronkjaer (24 lat) - Norwich ( $6,25mln )
S.Ezquerro (25 lat) - Bilbao ( $17,5mln )

Do sezonu przystąpiłem wiec nieznacznie wzmocniony (właściwie tylko Delapem). Nic wiec dziwnego ze moja jedenastka nie zmieniła się. Sezon zacząłem od dwóch turniejów (oba wygrałem), w których znakomicie spisywał się Ezquerro. Myślałem nawet, ze będzie zmiennikiem Cola, ale Athletic zgłosił ofertę nie do odrzucenia.

Pierwsze dwa mecze w sezonie to porażki. Najpierw z Man Utd o tarcze dobroczynności (0:2), a potem z... MU w lidze 0:1. Potem się podniosłem i w kolejnych 6 meczach zgarnąłem 16pkt. Zaczęła się także Liga Mistrzow. Najpierw wziąłem rewanż za mecze sprzed dwóch lat na Leverkusen (3:1 i 1:1), a potem odprawiłem PSV (2:0 i 0:0) oraz Anderlecht (2:1 i 3:0). I byłem w drugiej rundzie. Niestety trafiłem najgorzej jak mogłem. Na moich pogromców z zeszłego sezonu Barcelonę oraz Juventus i Benfice. Chłopcy próbowali podjąć walkę, ale nie mogli wywalczyć nic więcej niż remisów z Barca i Juventusem oraz zwycięstwa u siebie nad Benfica. Może gdyby termin spotkania z Benfica w Lizbonie nie pokrywał się z terminem meczów międzypaństwowych (nie miałem 18 podstawowych graczy) i gdyby Arellano nie dostał czerwonej kartki, to może... ale to są tylko gdybania. Faktem jest ze zająłem w grupie ostatnie miejsce.

W lidze szło mi dalej świetnie. Zwycięstwa nad Tottenhamem, Liverpoolem Aston Villa i Man City przedzielone były remisem z Sunderlandem. Po nich przyszło najwyższe jak dotychczas moje zwycięstwo 8:1 w Wolves na wyjeździe! (Bellamy, Arellano(2), Davies, Lange(2), Etherington,Carew - dwie czerwone dla wilków w pierwszej połowie). Zaraz po tym meczu nastąpiła okazja do rewanżu. Po zwycięstwach w 3 i 4 rundzie pucharu ligi nad Derby (1:0) i Blackburn (1:1 pen) spotkałem się z Wilkami i uległem po dogrywce 1:2.

W lidze dalej zwyciężałem. Po 2:0 dostali Norwich, Chelsea i Blackburn. Ale to nie koniec. W pokonanym polu zostały: Newcastle, Fulham (po 4:1) Leeds (2:1), dwukrotnie Arsenal (oba zwycięstwa po 3:1) i na koniec MU 3:0!!! Potem trafiłem na słabiutki Huddersfield i zatrzymał mnie mój były bramkarz Mark Tyler, który w West Hamie w ogóle się nie liczył, a w Huddersfield rozwinął się do roli jednego z najlepszych golkiperow ligi. Remis 2:2 zakończył wspaniałą passę 14 zwycięstw w lidze. Po meczu z MU włodarze z Old Trafford zapragnęli mieć w swoim składzie Ljunberga i Cordobe, a ze obaj zawodnicy wyrazili chęć gry w składzie Diabłów, wiec nie utrudniałem im tego. Tym bardziej ze za Cordobe dostałem 14.75M, a transfer Ljundberga wzbogacił kasę klubowa o 25M!!!! (warto przypomnieć ze zakupiłem go za 2.2M). W marcu odszedł także reprezentant Anglii Darren Eadie do lidera drugiej ligi budującego silną drużynę na przyszły rok - do Coventry City za 9M. Zwycięstwa z Chelsea, Watfordem, Middlesbrough, Derby, Man City i Wolves oraz remisy z Evertonem i Sunderlandem zapewniły West Ham United kolejny, czwarty tytuł mistrza Anglii już na siedem kolejek przed końcem. Po tym przyszło rozluźnienie: 1:2 z Aston Villa, 1:3 z Tottenhamem, 3:4 z Liverpoolem, 2:1 z Norwich, 4:2 z Blackburn, 1:1 z Fulham oraz 1:1 z Leeds.

Tabela wyglądała następująco:

1. West Ham 88 pkt
2. Man Utd 68 pkt
3. Arsenal 67 pkt
4. Liverpool 65 pkt
5. Tottenham 63 pkt
6. Derby 63 pkt
----------------------------------------------------------
18. Watford 37 pkt
19. Everton 35 pkt
20. Fulham 33 pkt

Z drugiej ligi awansowały Coventry, Bristol C i Charlton. Królem strzelców został A.Shearer (24 gole), najwięcej asyst miał J.Arellano (16). On tez uzyskał najwyższą średnią meczowa 7.97 (29 meczy). Pomimo, ze w lidze jeszcze nie miałem takiej przewagi nad pozostałymi ekipami, sezon był ogólnie gorszy. Nawet w pucharze Anglii po zwycięstwach nad Coventry (2:0), Tranmere (5:0) i Bradford (2:0), przegrałem w powtórce z ekipa ze stadionu światła - Sunderlandem (2:2 i 1:2). Co do nagród, to zacznę od tego ze znowu pominięto moich graczy przy wyborze pierwszej jedenastki. Managerem roku także nie zostałem (Ferguson w końcu się doczekał), najlepszym graczem ligi został uznany J.Walker z Blackburn (zresztą słusznie) a drugi był W.Samuel, najlepszym natomiast juniorem A.Tann z Huddersfield (Joe Cole zajął trzecie miejsce). Ogólnie ominęły mnie prawie wszystkie nagrody. Warto jeszcze wspomnieć, ze mistrzami świata zostali Argentynczycy, w tym Samuel, który wybrany został do pierwszej jedenastki turnieju.

Podczas sezonu do składu dołączył utalentowany, młody (21 lat) Szwed J.Wallerstedt z Norrkoping za $2.2mln, ale na razie będzie on szlifował swój talent w rezerwach.

Jedenastka na sezon 2002/2003 wyglądała następująco:

GK Asper (Wright) - grali mniej więcej po równo
DC Samuel (Cordoba)
DC Ferdinand (Delap)
DC Dyer (Laurie)
MR Arellano (Ljundberg)
ML Etherington (Llewellyn)
MC Davies (Bellamy)
MC Keane (Bellamy)
AMC Cole (Collins)
SC Sigporsson (John)
SC Carew (Lange)

Warto napomknąć, ze rotacja w składzie była na tyle duża, ze zawodnicy ujęci w nawiasach rozegrali około 20-25 meczów w pierwszym składzie!!! Grywali także: Olembe i Mansoura. Ulubieńcem kibiców został ponownie po rocznej przerwie Arellano. Nic dziwnego skoro w 44 meczach strzelił 15 goli, miał 19 asyst, 8 razy wybierano go na zawodnika meczu, a jego średnia meczowa to 7.82. Następny sezon będzie lepszy, byłem tego pewien szczególnie w obliczu pewnej milej sprawy, która miała się wydarzyć niedługo, bowiem już 3.06.2003....