Jak jest w rzeczywistości...

Historia:

Klub AC Milan został założony 16 grudnia 1899 roku przez Alfreda Edwardsa, Londyńczyka, który pracował w Mediolanie dla korporacji zajmującej się tekstyliami. Pierwszym prezydentem klubu został Herbert Kilpin, bogaty właściciel ziemski i zapalony krykiecista. Pierwotnie klub został nazwany Milan Cricket and Football Club i miał za zadanie spopularyzować grę w krykieta, szczególnie w północnych Włoszech. Jak nie trudno było się domyślić futbol bez problemu przebił powszechnością tą dyscyplinę. Kilpin był grającym menadżerem klubu, a także jego kapitanem. Zaprojektował również klubowe stroje.

Lata 1900 - 1930
15 stycznia 1900 roku Milan został włączony do Włoskiej Federacji Piłki Nożnej. Dwa miesiące później zagrał swój pierwszy oficjalny mecz wygrywając z Gimnasticą Mediolanum 2:0. Pierwszymi, którym było dane nosić stroje w czerwono-czarne pasy byli: Hoode, Cignaghi, Torretta, Lees, Kilpin, Valerio, Dubini, Davies, Neville, Allison i Formenti. W 1901 roku przyszedł pierwszy tryumf w Serie A. Następne nastąpiły kolejno po sobie w 1906 i 1907 roku. Ojcami sukcesów okazali się angielscy ekspatrianci. W 1909 roku spółkę przejął Piero Pirelli, syn Giovana Battisty Pirelliego, znanego producenta opon. Pirelli zbudował solidne podstawy finansowe, które dały odpowiednie podstawy do późniejszych sukcesów. Ostatecznie w 1929 roku zrezygnował. Dzisiaj Pirelli jest sponsorem odwiecznego rywala Milanu - Interu. Co prawda Milan pod wodzą Pirelliego nigdy nie zdobył Scudetta, mimo tego działacz ten na stałe wejdzie do historii włoskiej piłki, jako rozważny sponsor swojej drużyny. 19 września 1926 roku przy okazji derbowej konfrontacji Inter - Milan, otwarty został obiekt San Siro, na którym do dziś grają piłkarze obu drużyn.

Lata 1930 - 1963
Po zakończeniu II Wojny światowej klub zmienił nazwę na dzisiejszą Associazione Calcio Milan, eliminując przy okazji ów początkowy "krykiet". Od tej chwili Milan stał się klubem czysto piłkarskim. Kolejne zwycięstwa w lidze nastąpiły dopiero w sezonach 1950/51, 1954/55 i 1956/57. Wszystko to dzięki wykupieniu najlepszych zawodników szwedzkiej kadry. Milan wygrał także dwukrotnie Latin Cup (odpowiednik Ligi Mistrzów w tamtych czasach). Gwiazdą ekipy był wtedy Szwed Gunnar Nordahl, który strzelił 210 goli w 257 spotkaniach, co jest drugim wynikiem w historii Serie A. Nordahl, wraz z dwoma innymi Szwedami: Grenem i Liedholmem stworzyli słynny tercet, nazwany w skrócie "GRENOLI", od pierwszych liter nazwisk tych zawodników. Kolejnym prezesem został Andrea Rizzoli. Za jego rządów gwiazdami byli Urugwajczyk Juan Alberto Schiaffino i Brazylijczyk Jose Altafini. Ta para pomogła "rosso-nerim" wygrać Scudetto w sezonach 1958/59 i 1961/62. W 1958 roku udało się Mediolańczykom dotrzeć do finału Pucharu Mistrzów, gdzie ponieśli porażkę z niemal niezwyciężonym Realem Madryt. Lepiej poszło Milanowi w sezonie 1962/63, kiedy pokonali Benficę Lizbona odnosząc pierwszy spektakularny europejski tryumf.

Lata 1964 - 1979
Nadszedł wreszcie okres panowania trenera Nereo Rocco, nazywanego "Mistrzem". Rocco był bardzo nietolerancyjny dla wszelkiego rodzaju wybryków piłkarzy. Kochał jednak drużynę i po zebraniu odpowiednich szlifów wyrósł na taktycznego geniusza. W czasie swego pobytu na San Siro, Rocco wygrał dwa Scudetta, trzy Puchary Włoch, dwa Puchary Mistrzów i Klubowe Mistrzostwo Świata. Podopiecznymi Rocco były takie sławy tamtejszego futbolu jak: Cesare Maldini, Nevio Scala, Albertino Bigon i Giovanni Trapattoni. Wszyscy czterej także na trenerskiej ławce odnieśli małe i większe sukcesy. Za czasów Nereo Rocco pełnym blaskiem rozbłysła gwiazda Gianniego Rivery, który stał się bożyszczem fanów. Większość pamięta o nim do dziś. W czasie, gdy grał w barwach Milanu (1960 - 1979), zaliczył aż 501 występów ligowych. Rekord ten został poprawiony dopiero przez Franco Baresiego. Rivera był też pierwszym włoskim zawodnikiem, który został uhonorowany nagrodą najlepszego piłkarza Europy w 1969 roku.

Lata 1980 - 1990
Zakończenie kariery przez Gianniego Riverę było prawdziwą tragedią dla Milanu. W 1980 roku, wskutek sankcji federacji piłkarskiej po licznych skandalach, klub znalazł się w Serie B. Zawodników i działaczy oskarżano o ustawianie meczów. Jednak Milan szybko powrócił w szeregi najlepszych, by zając w sezonie 1981/82 drugą lokatę od końca. Wtedy kibice Interu mieli swoje małe święto. Po chudych latach stery objął Silvio Berlusconi. Zespół znów nabrał charakteru. Za zbieranie jedenastki sukcesu zabrał się Arrigo Sacchi. Cała taktyka została zbudowana w oparciu o doskonałą obronę w składzie: Mauro Tassotti, Franco Baresi, Alessandro Costacurta i Paolo Maldini. Duża część tej ekipy została utworzona na bazie Arsenalu Londyn. W przeciwieństwie do "Kanonierów", wygrała jednak wszystko co było do zdobycia. Pod wodzą Sacchiego Milan zdobył mistrzostwo w sezonie 1987/88, wygrał też dwa Puchary Mistrzów i dwa Klubowe Mistrzostwa Świata. Te sukcesy stały się udziałem m. in. Roberto Donadoniego, Marco van Bastena, Franka Rijkaarda oraz Ruuda Gullita.

Dzieje najnowsze
Kiedy Sacchi odszedł, żeby trenować kadrę "Azzurich", Mediolańczycy nie rozpaczali. Na San Siro pojawił się bowiem kolejny genialny trener - Fabio Capello, uznawany za jednego z tych, który nigdy się nie myli, a jego pomyłka może tylko pozytywnie wpłynąć na grę drużyny. Capello ukończył rozgrywki na pozycji lidera aż cztery razy na pięć możliwych sezonów. Jego taktyka poskutkowała też w finale Pucharu Mistrzów, kiedy to Milan rozniósł w proch i pył Barcelonę 4:0! Capello wprowadził też wielu zagranicznych graczy do swojej drużyny, będąc prekursorem obecnej polityki transferowej najlepszych klubów Starego Kontynentu. W sezonie 1993/94 Maldini i spółka stracili w całym ligowym sezonie zaledwie 15 goli. Do dziś jest to rekord Serie A.
Wszystko się kończy, Capello tez kiedyś z San Siro odejść musiał. Jego następcą został Alberto Zaccheroni, który w sezonie 1998/99 wygrał Scudetto. Nie spełnił on jednak oczekiwań kibiców, mediów i zarządu, jeśli idzie o europejską arenę. Milan miał wygrywać zawsze i wszędzie. W czasie letniej przerwy w 1999 roku kadrę "rosso-nerich" zasilili m. in. Andrij Szewczenko i Gennaro Gattuso. Pozostałe zespoły wzmocniły się jednak o wiele bardziej i Milan nie należał do faworytów do zdobycia Mistrzostwa w sezonie 1999/2000. I tak też się stało. Po Scudetto sięgnęło rzymskie Lazio, zaś Milan zajął jedynie trzecie miejsce.
W lecie 2001 roku w Milanie doszło do rewolucyjnych zmian kadrowych. Nowym trenerem został Turek Fatih Terim, a do zespołu przybyły m. in. takie gwiazdy jak Rui Costa i Filippo Inzaghi. Milan nie spisywał się jednak tak, jak oczekiwało tego kierownictwo klubu. W listopadzie 2001 roku Terim został zwolniony, a jego miejsce zajął Carlo Ancelotti.

Trofea:

Mistrzostwo Włoch: 1901, 1906, 1907, 1950/51, 1954/55, 1956/57, 1958/59, 1961/62, 1967/68, 1978/79, 1987/88, 1991/92, 1992/93, 1993/94, 1995/96, 1998/99
Puchar Włoch: 1966/67, 1971/72, 1972/73, 1976/77
Superpuchar Włoch: 1987/88, 1991/92, 1992/93, 1993/94
Puchar Mistrzów: 1962/63, 1968/69, 1988/89, 1989/90, 1993/94
Superpuchar Europy: 1989, 1990, 1995
Puchar Zdobywców Pucharów: 1967/68, 1972/73
Puchar Interkontynentalny: 1969, 1989, 1990

Stadion:

Nazwa: San Siro
Pojemność: 85.700
Wymiary: 105 x 68m.
Oddany do użytku: 19 września 1926
Adres: Via Durini 24, 20122 Milano

Skład:

Bramkarze: Dida, Christian Abiatti, Valerio Flori
Obrońcy: Alessandro Nesta, Paulo Maldini, Jose Antonio Chamot, Alessandro Costacurta, Thomas Helveg, Kakha Kaładze, Martin Laursen, Roque Junior, Dario Simic
Pomocnicy: Massimo Ambrosini, Cristian Brocchi, Sam Dalla Bona, Gennaro Gattuso, Leonardo, Fernando Redondo, Rui Costa, Serginho, Andrea Pirlo, Clarence Seedorf
Napastnicy: Andrij Szewczenko, Rivaldo, Filippo Inzaghi, Jon Dahl Tomasson, Marco Borrielo

... a jak w CMie

Po rozpoczęciu prowadzenia jednego z najlepszych klubów świata, jakim jest z pewnością AC Milan jeden z najbogatszych ludzi we Włoszech, prezes tego kraju i zarazem prezes Milanu - Silvo Berlusconi za zadanie daje nam zdobycie mistrzostwa:

Oczywiście to zadanie jest jak najbardziej do wykonania, mając taki skład i finanse, nie można walczyć o miejsce w Pucharze UEFA. Wbrew pozorom nie mamy tak fantastycznego składu jak się wydaje. Nie ma przecież Nesty, Rivaldo, Seedorfa, Tomassona, Didy. Niestety za pieniądze, znajdujące się na klubowym koncie kupić ich nie możemy, znajduje się tam:

Mimo wszystko nie jest tak źle, ale w rzeczywistości Milan jest z pewnością dużo bogatszy. Klub dzieli stadion razem z największym rywalem - Interem. San Siro to jeden z najlepszych obiektów na świecie, ma dużą pojemność oraz jest bardzo luksusowy. O bazę treningową też nie musimy się martwić, świetne boiska, drużyny młodzieżowe wyszkolą późniejsze gwiazdy piłki nożnej:

Trenerów też mamy bardzo dobrych, jednak nie najlepsze atrybuty ma nasz asystent i proponuję go zmienić. Wywalcie też Daniele Tognacciniego, to trener dobry, ale nie na miarę tak klasowej drużyny. Skauci są po prostu niesamowici. Proponuje przekwalifikować ich na trenerów, Baresi może być nawet asystentem. Oto moje propozycje na sztab szkoleniowy:

Asystent: Franco Baresi
Trenerzy: Pazzagli, Pincolini, Florin, Melis, Russo

Reszta to skauci a także bardzo dobrzy fizjoterapeuci. Czas na omówienie składu. Na początku gry kontuzjowanych jest kilku graczy: Rui Costa na 2 miesiące, Chamot na 3 miesiące, Jose Mari na 7 miesięcy, Redondo na 4 miesiące. To duże straty, pierwszy mecz gramy już niecały miesiąc od rozpoczęcia pracy. Szczególnie Rui Costa i Redondo powinni być podstawowymi zawodnikami. Czas na opis piłkarzy na poszczególnych pozycjach. Na bramce pewną pozycję ma Abbiati, to bardzo dobry bramkarz a do tego ma dopiero 24 lata i możemy go wychować na przyszłą supergwiazdę. W klubie nie ma jednak drugiego dobrego goalkeepera, proponuję więc kupno perspektywicznego Hugo Pinheiro. Obrona wbrew pozorom nie jest taka świetna. Od biedy grać mogą od lewej: Kaładze, Maldini, Roque Junior, Contra. W pomocy też bez rewelacji. Na pewno grać powinien Rui Costa, ale trzeba poczekać aż się wykuruje, tak samo z Redondo. Tymczasem w środku warto postawić na Albertiniego i Donatiego. Z prawej strony najlepszy jest Umit Davala, ale proponuje kupić kogoś lepszego np. Bakircioglu ;) Po lewej stronie jest lekko mówiąc nie najlepiej. Z rezerw ściągnąć można starego już Zvonimira Bobana, ale koniecznie przydałby się transfer jakiegoś dobrego gracza. Moja taktyka wyglądałaby następująco: