Aklimatyzacja w nowym miejscu jest podstawowym, bardzo ważnym zadaniem dla każdego, kto znajdzie się w takiej sytuacji. Nie poradzenie sobie z nią może prowadzić do nieprzyjemnych konsekwencji. Prawdopodobnie tak stało się w tym przypadku. Bo jak inaczej wytłumaczyć co najmniej dziwne zachowanie Alfonsa?

— Aaaaaa. Moja głowa! Co to? Moja skóra oddycha? I czemu to słyszę? Eeeee. Aaaaa. Po co ja wczoraj piłem? I czy w ogóle było to wczoraj? Chcę umrzeć! – jęczał jakiś jegomość.
— Nie chcesz umrzeć. Też wiele razy byłem w podobnym stanie i identyczne bzdury wygadywałem. Byś nie pił, byś nie miał teraz kaca. Nie raz już to przeżywałeś, więc wiesz, jak będziesz się czuł, gdy schlejesz się jak świnia. Mimo tego pijesz, bo świetnie się wtedy czujesz. Trochę pocierpisz i ci przejdzie. A potem od nowa. Wypij moje zdrowie. Ech. Po co ja to mówię? – wzdychał pogrążony w rozmyślaniach nad sobą Maksymilian Alfons. – O, znowu kogoś słyszę!
— Co ja na siebie włożę!? Ta suknia nie pasuje. W tej już chodziłam w tamtym miesiącu. O matko! – lamentowała jakaś kobieta.
— Wiesz co? Najlepiej nic nie zakładaj. Wtedy każdy będzie się za tobą oglądał. Zrobisz lepsze wrażenie niż w ciuchu za kilka tysięcy. Ewentualnie załóż coś, co będzie wyglądało na łatwe do ściągnięcia – poradził ex-menadżer .
— Moje życia nie ma sensu – użalał się jakiś biedak.
— Ale je masz baranie – zaczął mówić, najprawdopodobniej do siebie samego. - A że zmarnowałeś wszelkie szanse, to już inna sprawa. Ale wciąż wszystko zależy od Ciebie. To, że do tej pory wszystko ci się nie udawało, nic nie znaczy. Żyjesz i korzystaj z tego. Mogę powiedzieć, że miałem wszystko, co chciałem. Pracę, która właściwie nie była pracą, tylko fantastyczna zabawą. W dodatku płacili mi za nią, i to bardzo dobrze. Przez wielu byłem uwielbiany. Niektórzy mnie nienawidzili, ale to też mi się podobało, bo ZASŁUŻYŁEM na ich nienawiść.. Niestety, już nie żyję. A przecież mogłem. Czemu mnie tu wzięli? Czemu nie pozwolili mi jeszcze żyć? Żyłem jak żyłem, ale przynajmniej życia nie marnowałem. Spełniałem się zarówno osobiście, jak i zawodowo. O pozazawodowych sprawach nie będę wspominał, bo w końcu przez nie się tutaj znalazłem. Ale zawód menedżera wykonywałem świetnie. Dobrze, do stylu, w jakim pracowałem, też można się przyczepić, ale miałem wyniki. I to jakie! Ostatnio opowiadałem Bogu o świetnej serii zwycięstw. Właśnie, gdzie On jest? Mieliśmy znowu porozmawiać. Z resztą… nieważne. Mówienie do siebie jest przyjemniejsze. Mam pewność, że rozmówca będzie się ze mną zgadzał i mnie podziwiał. Ach… świetnie graliśmy. Prowadziliśmy w lidze. Kolejne mecze umacniały nas na prowadzeniu. Ale w następnym spotkaniu, które rozgrywaliśmy w ramach Pucharu USA, zmierzyliśmy się z New England. Nawet amerykańska Anglia nie mogła nas zatrzymać. A to między innymi dzięki Beckhamowi, który najpierw strzelił bramkę, a potem asystował przy trafieniu Gordona. Co prawda straciliśmy jedną bramkę, ale najważniejszy był awans. Trzy dni później z tą samą drużyną rozgrywaliśmy mecz ligowy. Mimo że skład uległ pewnym modyfikacjom, ponownie wygraliśmy 2:1. A ktoś powiedział, że football jest nieprzewidywalny. Pewnie cieszyłem się, że mogłem zmieniać przestarzałe poglądy. I kontynuowałem ten proceder. To znaczy kontynuowaliśmy. Zawsze skromność była dla mnie podstawą, więc powiem, że kluczem do sukcesów była moja osoba. Choć wtedy jeszcze takowych na koncie nie mieliśmy. Ale kolejne mecze miały nas do tego przybliżać. Transfery również. Nie mogę się oszukiwać. Bez dobrych zawodników wygrywać nie potrafię. Nikt nie potrafi. Finanse mieliśmy ograniczone. Sposoby pozyskiwania piłkarzy co najmniej dziwne. Jako że okienko transferowe trwało długo, po stworzeniu solidnych podstaw drużyny nie spieszyłem się z kolejnymi zakupami. Chociaż takie były konieczne. Wbrew swojemu charakterowi starałem się działać spokojnie i czekać na dogodne sytuacje. Jedną z takich była możliwość zatrudnienia za darmo 32-letniego Meksykanina Trujiilo. Idealny zmiennik Beckhama. Wkrótce potem sprowadziłem dwóch młodych zawodników, Agbossoumonde i N'gossana. Co z tego, że obaj okazali się utalentowani i stosunkowo tani, skoro byli czarni. Cóż, taki kraj. Nie mogłem nic poradzić. Ale za to miałem mnóstwo materiałów na złośliwe uwagi. Dlaczego się tak zachowywałem? Dlatego że mieli inny kolor skóry niż ja? Dlatego że jako pierwsi wielkie bogactwa zgromadzili biali? Przecież to bez sensu. Mówimy o wspomnieniu z dawnych czasów, kiedy czarnoskórzy byli niewolnikami. Więc czemu byłem dla nich taki, jaki byłem? Bo fajnie komuś dopiec. A najłatwiej komuś, kto jest „odgórnie” gorszy. Lubiłem dokuczać, gnębić, być nieprzyjemnym. Pewnie dzięki temu czułem się lepiej. Mimo tego współpraca jakoś nam się układała. W sumie oni pracowali na moją cześć, więc nie byłem dla nich całkowicie zły. A może w ogóle nie byłem złym, chamskim, aspołecznym człowiekiem? Nie… bzdura. Oczywiście, że byłem. Jednak nawet taki ktoś jak ja potrafił żyć z ludźmi, to znaczy obok ludzi. I można było wytrzymać współpracę ze mną, bądź pracę dla mnie. O czym by tu… Acha. Piłkarze też dobrze grali. Bardzo dobrze. Zwycięstwo z Seattle słabo pamiętam, ale rozgromienie DC United na wyjeździe na długo pozostanie mi w pamięci. Tym bardziej, że następnego ranka obudziłem się z kacem gigantem, nagi, na szczęście w mieszkaniu, chociaż nie swoim. Nieważne. Mecz pamiętam, ale tego, co się działo po jego zakończeniu, już nie. Więc opowiem o tym, co pamiętam. Stadion wypełniony po brzegi. Większość miejscowych kibiców mnie nienawidziła, pewnie przez te wypowiedzi na konferencji prasowej o ich żonach, siostrach i matkach. Przyjechała też grupa fanów z Los Angeles, którzy, jak zwykle, byli do mnie przychylniej nastawieni. Mieliśmy wspólnego wroga, kibiców DC United. I co się stało? Drużyna gospodarzy dostała lanie aż miło. Na początku meczu nic takiego się nie zapowiadało. Gospodarze atakowali, my się broniliśmy. Ale do czasu. Po 25. minutach gry świetną akcję dwójkową przeprowadzili Beckham i Donovan. Bramkę strzelił ten drugi. Chwilę później po dośrodkowaniu N’Gossana najwyżej wyskoczył Buddle i skierował piłkę obok bramkarza. Kibice na trybunach wydali jęk zawodu, a ja cieszyłem się z ich nieszczęścia. Nie będę oszukiwał, nie ma po co. Aż tak wielkiej różnicy między naszą a ich grą nie widziałem. Wciąż grali dobrze, atakowali. Ale to my prowadziliśmy 2:0. A Smolarek jeszcze podwyższył wynik. Tuż przed przerwą drugie trafienie zaliczył Buddle. Ekstaza w sektorze naszych kibiców! Stop. Nie miałem wspominać o tym, co było po meczu. W pierwszej połowie nie dominowaliśmy, ale za to okazaliśmy się pierońsko skuteczni. W drugiej połowie już tak nie szaleliśmy. Tylko Donovan się wyłamał i strzelił jeszcze jedną bramkę. Pozwoliliśmy także na to rywalom. Wygraliśmy 5:1 i było cacy.
— Nieeeeeee! – wyrwał go z zachwytu krzyk jakiejś młodej kobiety dochodzący z Ziemi. – Jestem w ciąży. Co ja teraz zrobię? Co ze studiami? Nawet nie wiem, jak ten chłopak miał na imię!
— I czemu ryczysz? – retorycznie zapytał Maksymilian Alfons – Kto wypina, tego wina. Wiatropylna chyba nie jesteś. Dobrą kobietą byłaś, jeśli mu dałaś. Dobrą, ale głupią. Chłopak sobie ulżył, a tobie teraz będzie ciążyć. Dosłownie i w przenośni. Rozpacz przejdzie, ale kłopot pozostanie. Ba, będzie rósł. Więc albo zapobieganie po fakcie albo płacz, noś, męcz się i ewentualnie potem raduj się – po raz kolejny radził w swoim stylu. – Zajmuję się czyimiś problemami, a sam mam ich wiele. W sumie mam czas i na to, i na to. A w poprzednim życiu całkiem dobrze sobie z nimi, problemami, radziłem. A jeśli sobie nie radziłem, to i tak miałem to gdzieś. Ważniejsze rzeczy miałem na głowie. Picie, kobiety i piłkę nożną. Z tym ostatnim szło najłatwiej. Te pozostałe były tylko po to, bym nie miał za łatwo. Tak, naprawdę. Dowód!? Zdobycie Pucharu USA w 2009 roku z Los Angeles Galaxy. Tak, nie kłamię. Chicago Fire może potwierdzić, że ich pokonaliśmy 2:1.Nikt mi nie wierzy? A co mnie to obchodzi. Ktoś mnie – oprócz mnie – słucha? Na pewno. To pieprzone niebo jest pełne od ukrytych podsłuchiwaczy. A co mnie to obchodzi? Będę mówił dalej. Przynajmniej nikt mi nie przerywa. Oprócz tych niedorajd z ziemi. Czemu ja w ogóle ich słyszę? Nieważne. Dla mnie ważne było to, że tam, na Ziemi, w Los Angeles, byłem Bogiem. Tu niestety pierwszy jest kto inny. Zdobyliśmy Puchar USA i walczyliśmy o mistrzostwo ligi. Już na jakiś czas przed końcem sezonu zasadniczego zapewniliśmy sobie udział w finałowej części. Jednakże staraliśmy się grać dobrze. W prestiżowym spotkaniu z Chivas wygraliśmy 2:1. Kolejny wróg odprawiony, znowu. Następnie mierzyliśmy się z tymi, których pokonaliśmy w finale Pucharu USA, Chicago. Tym razem oni wygrali. A niech mają… Nam się nic nie stało. Kolejne mecze okazały się zwycięskie. Zarówno Dallas, jak i Toronto nie postawiły trudnych warunków. Columbus także pokonaliśmy. Po zażartej walce, 3-2, ale pokonaliśmy. Przecież Columbus to nie byle kto. Ale też nie taki ktoś jak my. Jednak taki ktoś jak my ponownie przegrał z Chicago w następnej kolejce. Co prawda tylko 0:1, jednakże nie zachwyciliśmy. Tak samo jak w konfrontacji z Houston. Ale z nimi udało nam się zremisować. I co z tego? Awans mieliśmy pewny, więc mogliśmy przegrywać. Dobrze, że chłopki się nie przemęczali. Właściwie, tak im nakazałem. Nie, nie chciałem przegrywać – lecz grać oszczędnie. Ostatni mecz rundy zasadniczej też przegraliśmy. Tym razem z San Jose. Martwiłem się. Może forma nas opuściła? Może straciłem dar? Może za mało piłem, i dlatego się martwiłem?

— To ma być najważniejszy dzień naszego życia. Postaraj się – pouczała młoda kobieta mężczyznę.
— Tak, kochanie! Tak właśnie będzie – obiecywał jej szaleńczo w niej zakochany
— Ona głupia i on głupi – ocenił fachowo Alfons. – Jeśli ja miałbym najważniejszy dzień swojego życia za sobą, to bym sobie w łeb palnął. Kobiety najpierw wmawiają nam, facetom, podobne pierdoły do głowy, a potem dziwią się, że je opuszczamy. A ten gość nie lepszy. Gdy zakochany, zachwycony tym, że mu dała, to ją rozpieszcza, wszystko robi idealnie. A gdy mu przejdzie, przestanie się starać. Ona wtedy rozczarowana, a on zdziwiony, że stawia mu takie wymagania. Trzeba było babę od początku krótko trzymać, młody. Dobrze, że ja miałem łeb na karku. Znowu mi kobiety głowę zawracają. O piłce miałem mówić! O tym, że słabo graliśmy, a decydujące mecze dopiero przed nami!

— Dobrze się czujesz? Słucham cię od początku i martwię się o ciebie. Ostatnio okazywałeś skruchę, teraz znowu grasz buntownika.
— O! Mój Bóg Wszechmogący, Pan Nieba i Ziemi. Czym mogę służyć? I mylisz się – czuję się dobrze.
— Nie sądzę. Może inaczej, ale nie „dobrze”. Wiem, że nie jest z tobą najlepiej.
— Wydaje ci się, że wiesz wszystko i teraz się mądrzysz. Jestem w świetnym nastroju. Właśnie miałem sobie opowiadać o bardzo ważnych meczach.
— Więc mów, jak przebiegały.
— Z nienormalnym będziesz rozmawiał? Ty!? Najwyższy!? No właśnie. Więc może lepie sobie idź.
— Cały czas cię słuchałem. W wielu innych, o wiele gorszych, sytuacjach słuchałem i patrzyłem na twoje poczynania, więc pozwolisz, że zostanę.
— Nie rozumiesz, co do ciebie mówię? Mam cię dość, mam dość tego miejsca.
— To masz problem, bo cała wieczność przed tobą
— Zawsze będę miał całą wieczność przed sobą? Może kiedyś część wieczności będzie już za mną?
— Nie sądzę.
— I dobrze. Jesteś Bogiem, a nie sądem.
— O właśnie. Jestem twoim Panem, Ojcem i jak wy to tam jeszcze nazywacie. Więc powinieneś mnie słuchać.
— Karą dla nie słuchających jest śmierć
— Nie przerywaj mi. Tam na Ziemi mnie słabo słuchają, bardzo słabo. Ty będąc tam również miałeś mnie gdzieś, więc teraz pora na poprawę.
— Tak jest.
— Opowiedz o decydującej części sezonu. Jeśli będziesz grzeczny, zajmiemy się twoim problemem.
— Nie wierzę ci, ale cóż mam robić? Nie powieszę się przecież. Tu nawet żadnego drzewa nie ma.
— Pomogę ci zacząć. Półfinał Konferencji Zachodniej rozgrywaliście z San Jose, z którymi przegraliście ostatni mecz. Pierwsze spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem.
— Myślałeś o pracy telewizji? Tak, wiem. Świetny żart – wiąż dziwnie zachowywał się ex-menadżer. - Rewanż graliśmy u siebie. I własna publiczność nam pomogła. Głównie mnie, bo gdybyśmy przegrali, dostałbym najbardziej po tyłku. A jeśli ja miałem nóż na gardle, to moi zawodnicy nie mogli zawieść, bo oberwałoby im się ode mnie. I nie zawiedli. Smolarek, Lewis, Beckham i Donovan. Czterech wspaniałych. To oni ciągnęli grę tego zespoły przez cały sezon. Zrobili to także w półfinale. Co prawda Ricketts został pokonany dwukrotnie, ale dla nas nie miało to większego znaczenia.
— Brawo. Awansowaliście do finału Konferencji Zachodniej.
— Mówimy o finale Konferencji, czyli prawie o niczym.
— Jednak zależało wam na tym „niczym”.
— Bogu, no, to „nic” dawało nam przepustkę do gry o „wszystko”. I dlatego musieliśmy wygrać.
— Trochę ci przeszło.
— Co?
— Nic.
— Pół litra na dwóch?
— A jednak nie przeszło. Mów o meczu.
— Wiesz, że dziwnie się opowiada komuś, kto wie, o czym będę opowiadał? Wiem, że wiesz. Nie zmienię tego. Dobrze, opowiem – mówił, co chwilę przerywając. - Dynamo Houston, oto nasz rywal w finale Konferencji. Ich skład mnie mało obchodził. Ważne, że sam mogłem wystawić najlepszych. Ricketts w bramce. W obronie DeLaGarza, Agbossomounde, Gonzalez, Griffin. Linię pomocy stanowili Miglioranzi, Beckham, Lewis, Donovan. Duet napastników: Smolarek i Buddle. Spotkanie przebiegało nerwowo. Dużo strzałów, większość niecelnych. Żadna z drużyn nie przeważała, niestety. Nie potrafiliśmy wykorzystywać stałych fragmentów gry. Na szczęście, Houston też nie. Statystyki wskazywały na remis. I tak było po 90 minutach. I dogrywce.
— I w końcu skończyło się na karnych.
— Prosił cię ktoś? Miałeś być niezauważalny.
— A ty grzeczny. Mamusia cię nie uczyła?
— Nie przypominaj.
— Czego?
— Karnych, oczywiście. Mój zawodnik strzelił, ich też. I tak przez cały czas. Dopiero przy ósmej próbie jakiś palant się pomylił. Gdyby Gonzalez nie trafił, to by nóg w…
— Tak, nie miałby. Ale strzelił, a wy wygraliście. Cieszyłeś się?
— Jeszcze nie. Przecież do rozegrania pozostał finał MLS.
— Ty i te twoje ambicje…
— Gdyby nie one, byłbym nikim.
— Świetnie, ale zastanów się. Co z tego teraz masz? Kim teraz jesteś?
— Jestem kolesiem, który gada z Bogiem pośrodku niczego. Kolesiem, który nie ma pojęcia, co będzie z nim dalej. Jestem kimś, kto jest i tylko jest.
— Po kolei. Został jeszcze jeden mecz. Może najpierw o nim, a potem ci pomożemy.
— Mecz zaczął się, trwał, i skończył się. Więc jest szansa, by było ze mną lepiej? – mówił szybko, podekscytowany.
— Dokładniej. Nigdzie nam się nie śpieszy.
— Graliśmy z New England. To dobrze nam znany zespół. Bilans dotychczasowych spotkań przemawiał na naszą korzyść. Większych zmian w składzie nie stwierdzono. Na prawej obronie Franklina zastąpił Gray, a w pomocy Miglioranziego – Kovalenko. Obie drużyny chciały wygrać finał i miały podobne szanse, więc nikt nie śpieszył się z atakiem.
— Jednak w pierwszej połowie bramka padła – powiedział nieco znudzony Bóg
— Sam chciałeś żeby było dokładnie – zdenerwował się Maksymilian Alfons tym, że mu przerwano – Tak, padła. Sfaulowany w polu karnym został Lewis. A sędzia, jako że nie był Polakiem, podyktował karnego, którego wykorzystał Beckham. Gol dodał nam skrzydeł, ale w pierwszej połowie już nic więcej nie strzeliliśmy.
— Ale rywale i owszem.
— Tak. Na początku drugiej połowy. Może za bardzo zestresowałem chłopaków szatni. Może trener New England podał swoim zawodnikom jakąś roślinkę. Faktem było, że na tablicy widniał wyniki 1:1.
— I w regulaminowym czasie się nie zmienił, więc potrzebna była dogrywka – ponownie pomógł Pan.
— Jak ty dobrze przepisy znasz. A wiesz, że w pierwszej części dogrywki też żadna bramka nie padła?
— Wiem, ale stało się to w drugiej.
— Tak. Obrona zaspała, a do prostopadłego podania doszedł Smolarek.
— Prowadziliście na dziesięć minut przed końcem.
— Ale przez ten czas musieliśmy grać w dziesięciu, bo Kovalenko otrzymał drugą żółtą, a w rezultacie czerwoną kartkę. Jednak udało się. Wytrwaliśmy i mogliśmy świętować sukces.
— Pewnie dlatego chciałeś wygrać. Chociaż potrafisz świętować i bez okazji.
— Zawsze jest jakaś okazja. A to komuś, na przykład w Azji, urodził się syn. A to ktoś, na przykład we Włoszech, wygrał kilkanaście euro.
— Świetnie. Wydaje mi się, że gdy wspominasz chwile spędzone na Ziemi, wszystko jest z Tobą w porządku.
— Bogu, a nie jest? Nie jest.
— Właśnie. Mówisz do siebie. Dziwnie mówisz, bez sensu i ładu. Widać, że jesteś zagubiony. Myślę, że powinniśmy to zmienić.
— Tak!? – zaciekawił go Bóg.
— I zmienimy. Wstań i idź. Wkrótce się spotkamy.
— Brzmi mi to znajomo. Pewnie jakieś wspomnienie z dzieciństwa. Bywałem wtedy w świątyni, stfuu, w kościele – próbował żartować. – Jak: „wstań i idź”?
— Nie wiem czy pamiętasz, ale nikt w Biblii takich pytań nie zadawał, tylko ufał. Więc zrób, co powiedziałem, a po jakimś czasie poczujesz różnicę.

I zaufał. Nie powiedział już żadnego słowa, tylko wstał i odszedł. A czy zauważył zmianę? Jeśli naprawdę uwierzył, to zauważył. Ale czy potrafił wierzyć prawdziwie?