To prawda, że gra ewoluuje i robi się coraz bardziej realistyczna. To nieprawda, że ten postęp nas rozleniwia. Leniwi, co najwyżej, możemy być sami. Z postępem czy bez. Z grą czy bez niej. Jeżeli nie mamy ochoty na udział w konferencjach prasowych, czy na przedłużanie kontraktów zawodnikom, to nie ma znaczenia czy program nas w tym wyręcza, bo już jesteśmy leniami (sic!). Leń albo z gry całkiem zrezygnuje, albo sięgnie po mniej wymagające wersje, a nawet zupełnie inne gry. To nie gra niczego od nas nie wymaga. To my sami od siebie nie wymagamy.

To prawda, że nikt nikogo nie zmusza do stosowania ułatwień oferowanych przez grę. To nieprawda, że wcześniej czy później każdy z nich korzysta. Do dziś nie skorzystałem ani razu co najmniej z kilku opcji dostępnych w grze. Dlaczego? Ponieważ gram dla przyjemności, a tę osiągam grając w ten właśnie sposób i cieszę się, że SI daje mi możliwość swobodnego wyboru. Moja gra i moja satysfakcja. Rozumiem ludzi ze słabą wolą, którzy tylko poprzez całkowite ograniczenie możliwości mogą zostać zmuszeni do osiągania podobnej satysfakcji. Z tym, że tu nie chodzi o rzucanie palenia, a o grę komputerową. Sposób spędzania wolnego czasu.

Moi czytelnicy wiedzą, że nie jestem przesadnym fanem panów z SI, ale akurat w tym „tfurcy" mają moje całkowite poparcie. Większa ilość możliwości i opcji w grze oznacza dla mnie większą możliwość wyboru. Lubię decydować o tym, co mi odpowiada, a co nie. Nie lubię natomiast jak się obraża moją inteligencję. W jaki sposób to tytułowe lenistwo rzekomo popłaca, skoro autor sam niezbicie przed sobą (i przed nami) udowadnia, że nie popłaca? Przynosi nudę i zabija przyjemność z gry. Czy chodzi o wygranie Ligi Mistrzów, czy o własną satysfakcję i dobrą zabawę? Bo jeżeli o Ligę Mistrzów, to obawiam się, że mój naczelny stracił już kontakt z rzeczywistością. A jeżeli jednak o własną satysfakcję? Cóż, rozumiem, że autor może być nałogowym dociskaczem spacji i znalazł się w sytuacji, w której nie potrafi się powstrzymać przed uruchomieniem edytora, a każda próba wyszukania talentu wiąże się w jego przypadku z obowiązkowym odpaleniem Genie Scouta, ale w tej sytuacji jego artykuł powinien być wołaniem o pomoc, a nie zwalaniem winy na programistów. Chyba, że to dopiero pierwszy etap wychodzenia z nałogu: trzeźwienie.

To prawda, że gra oferuje bardzo wiele ułatwień dla mniej wymagających graczy. To nieprawda, że zabijają one grę. To nie istnienie skrótu decyduje o tym, że nim idziemy. Ułatwienia w grach są dla tych, którzy chcą nade wszystko wygrywać. Kuriozalny wobec tego jest fakt, że autorowi artykułu satysfakcji nie przynosi gra przy zastosowaniu różnych ułatwień, a mimo to nadal je stosuje! Determinizm? Raczej głupota. Na pewno strata czasu. Jego i Czytelników. Z dwojga złego wolę już zasadę nieoznaczoności. Ona przynajmniej daje nadzieję, że wciskając kilka razy spację w różnych miejscach, za każdym razem osiągnę inny wynik. Autorowi też to polecam. Albo opcję urlopu - czas powrotu: po otrzymaniu propozycji pracy.

PS Najlepsze w całej tej historii jest to, że redaktor naczelny (mała litera zamierzona) musiał osobiście podjąć decyzję o publikacji niniejszego materiału. Howgh.