Styczeń 2015

Nieprzebranych dóbr w bród. Równo z otwarciem okna transferowego dowiedziałem się, że najbogatszym z pewnością trzecioligowym klubem w Hiszpanii jest Cartagena, dla której Ruben Palazuelos grający u mnie trzecie skrzypce w środku pola jest wart okrągłe 2,3 mln euro. Z litości rozłożyłem im to na 24 raty, ale mam nadzieję, że mają szejka arabskiego za kołnierzem, bo ani Ruben nie jest wart takich pieniędzy, ani Cartagena nie wskoczy nagle z tego powodu na drugie piętro. Dla porównania Iosu Villar, którego cenię sobie o wiele wyżej niż Palazuelosa, nie tylko nie wzbudza jak dotąd zainteresowania na rynku transferowym, ale nawet jego wycena rynkowa ledwo przekracza kwotę jednego miliona euro. Cóż robić. Jesteś tyle wart ile ktoś zechce za Ciebie zapłacić.

Z tego nadmiaru szczęścia rozluźniłem szyki i w meczu z Teneryfą dowiedziałem się, że chwila nieuwagi może zostać od razu przez rywali wychwycona. Zanadto skupiłem się na obserwacji rynku transferowego.

Nie odwróciło to mojej uwagi od najważniejszego w tym miesiącu wydarzenia, a mianowicie naszej drugiej już wizyty w hiszpańskiej stolicy, gdzie na Santiago Bernabeu doznaliśmy w zeszłym roku upokarzającej porażki. W tym zamierzałem zrobić wszystko, aby nie tylko nie dopuścić do powtórki, ale i utrzeć trochę nosa Królewskim. Tyle ile się da. Zobaczymy to jednak dopiero za tydzień, bo tymczasem zabieram drugi garnitur (samych rezerwowych i rezerwowych rezerwowych plus trochę młodzieży) na kolejny mecz w Pucharze Jaén. Tym razem gramy u siebie z Lorcą. Postaram się nie wygrać, choć z góry uprzedzam, że łatwo nie będzie.

W raportach skautów jakoś coraz więcej fajnych informacji. Kilku zawodników już przykuło moją uwagę, a już kują mnie kolejni. Coś trzeba w końcu kupić, jak mawiał warszawski król doliniarzy.

Oj nie było łatwo. Lorca nie lubi ani posiadać piłki, ani dośrodkowywać, a strzela tylko w ostateczności. Obawiam się, że po raz kolejny będę musiał zdobyć Puchar Federacji. Muszę temu stanowczo przeciwdziałać.

Santiago Bernabeu wypełnione ponad siedemdziesięcioma tysiącami głów musiało przecierać oczy ze zdumienia. Polak lepszy od Portugalczyka. Idealnie przygotowana taktyka, idealnie zrealizowane zadania oraz szczęście. Dawid pokonał Goliata. W szatni euforia, w prasie rwetes, w kuluarach szok. Jesteśmy na ustach całej Hiszpanii. Wychodzimy z mroku.

Syndrom dnia następnego. Aż żal było opieprzać chłopaków po zeszłotygodniowym tryumfie w Madrycie, ale nie miałem wyjścia. Zagraliśmy dziś piach.

Z Anderlechtu Bruksela wyławiam interesującego chłopca. Kosztował mnie niemal milion euro, ale jeżeli raporty skautów nie kłamią, to będzie inwestycja długoterminowa i być może godny partner dla Wilshere'a w pomocy. Tym samym przesądza się los Villara i Vasqueza, którzy muszą odejść z drużyny. Szukam im nabywców. Od dawna mnie rozczarowują.

Jestem szczęśliwy. Nareszcie odpadamy z Pucharu Federacji i ostatecznie żegnamy się z trzecioligowymi rywalami. Męki rywala jasno pokazują, że nawet moich rezerwowych i juniorów dzieli już prawdziwa przepaść od poziomu, z którego zaczynaliśmy kilka lat temu. Zbudowałem naprawdę solidny andaluzyjski fundament.

Nie wiem na co choruje Zaragoza, ale mnie to nie interesuje. W każdym razie poziom, który dziś pokazali powinien zdegradować ich do Liga Adelante.

Sztab szkoleniowy zasila z wolnego transferu Ayala. Kolejna perła wyszukana w Aragonii.

Nieoczekiwany finał znajduje sprawa Ceballosa, o którego upomniało się francuskie Toulouse. Kwota 500 tys. euro nie jest może imponująca, ale 31-letni prawy obrońca powoli ustępował miejsca w drużynie Zalo, a mam na tej pozycji jeszcze jeden transferowy kąsek.

Po raz pierwszy w karierze płacę 3,8 mln euro za samo wypożyczenie zawodnika. Kwota odstępnego również nie jest mała (3,8 mln), ale wiele sobie obiecuję po tym transferze. Mario sprawia wrażenie solidnego bocznego obrońcy, który może wprowadzić moją prawą flankę pod pole karne przeciwnika. Oby się zwrócił. Wiele ryzykuję, ale Spartak nie chciał słyszeć o transferze definitywnym poniżej 7 mln, a ja chcę najpierw się przekonać czy warto tyle płacić.

Znajduję w końcu pracodawcę dla Villara. Alaves dało 900 tys. W stosunku do sprzedaży Rubena nie wygląda to może imponująco, ale nie mam już dla Iosu miejsca w drużynie, a zarabia także solidnie, więc godzę się na ten interes. Wciąż nie ma chętnych na Vasqueza. Paradoksalnie i Villara i Vasqueza oceniam wyżej niż Palazuelosa, ale to właśnie Ruben stał się dla mnie interesem roku. Życie.