Asymetryczne 4-2-3-1 by Mateo

Charakterystyka zawodników:

Bramkarz – jak najlepszy, przydają się dobre wyrzuty, gdyż bramkarz w tej taktyce ma często wznawiać akcję szybkimi wyrzutami piłki.

Boczni obrońcy – mają zadania defensywne, więc dobre krycie i odbiór piłki jest tutaj ważne. Do tego przyda się siła i wytrzymałość, gdyż grę przy przeciwniku mają ustawioną na całe boisko.

Środkowi obrońcy – są ustawieni jako obrońca grający piłką, a więc oprócz zadań typowo defensywnych, zawodnicy ci, mają za zadanie rozpoczynanie akcji ofensywnych prostopadłymi podaniami. Dobrze więc, aby oprócz dobrych atrybutów defensywnych (odbiór, krycie, koncentracja, gra głową), potrafili także dobrze podawać, a i umiejętności techniczne mogą się przydać.

Defensywny pomocnik – typowy defensywny pomocnik z zadaniami obronnymi. Oprócz dobrego odbioru piłki oraz krycia, przydaje się pracowitość, ustawianie się oraz siła i wytrzymałość.

Lewy pomocnik – gra jako defensywny skrzydłowy, a więc powinien spełniać warunki zarówno dla dobrego bocznego obrońcy jak i skrzydłowego.

Środkowy pomocnik – Operuje jako wysunięty rozgrywający. Ma praktycznie nieograniczoną swobodę taktyczną, więc przydaje się tutaj gracz z wysoką kreatywnością i błyskotliwością. Umiejętności techniczne też są ważne, bo poprzez dobry drybling może minąć gracza przeciwnika i dzięki temu zyskać przewagę. Przy akcjach ofensywnych często ustawia się na linii pola karnego, więc umiejętność strzałów z dystansu, a nawet wykańczania akcji będzie przydatna.

Ofensywny prawy pomocnik – typowy skrzydłowy. Technika, szybkość i dośrodkowania przede wszystkim. Przydaje się także wykańczanie akcji, szerzej o tym w plusach taktyki.

Ofensywny środkowy pomocnik – gra jako typowa „10”, a więc połączenie wysuniętego rozgrywającego i napastnika. A więc, oprócz tego co było potrzebne dla środkowego pomocnika, tutaj dochodzą jeszcze umiejętności stricte strzeleckie – wykańczanie akcji, opanowanie. Strzały z dystansu będą dodatkowym atutem.

Środkowy napastnik – podobnie jak w przypadku ofensywnego środkowego pomocnika.

Jest jedynym napastnikiem, często będzie schodził ze swojej pozycji w walce o piłkę. Jest odpowiedzialny nie tylko za zdobywanie goli ale często za wywalczenie piłki i dogranie do lepiej ustawionego kolegi z drużyny.

Cechy taktyki:

 Wymiana pozycji między ofensywnymi graczami.

Bardzo ciekawie wygląda gra tria – OPŚ, OPP i N. Często potrafią zmieniać swoje pozycje, co potrafi zmylić przeciwnika. Ważne jest, aby prawy ofensywny pomocnik miał wysokie wykańczanie akcji, gdyż często przy akcjach lewą stroną, prawy pomocnik schodzi do środka w pole karne i zajmuje pozycję napastnika.

Bardzo dobrze spisuje się tutaj lewy pomocnik, który wrzuca sporo piłek w pole karne.

Ofensywny środkowy pomocnik stara się strzelać z dystansu, co może być dobrym wyjściem jeśli mamy zawodnika z wysokim atrybutem strzałów z dystansu, a przeciwnicy murują dostęp do bramki. Do tego często (podobnie jak prawy pomocnik) wchodzi w pole karne i staje się napastnikiem.

Wszystko bardzo ładnie wspiera środkowy pomocnik. Gdy piłka trafia poza pole karne może uderzyć z dystansu, bądź przerwać rozpoczynającą się kontrę przeciwnika.

Powyższy screen obrazuje jedną z popisowych akcji w tej taktyce. Napastnik zszedł na lewe skrzydło (nr 11) i dośrodkowuje do OPŚ (10), który zdublował jego pozycję. W polu karnym jest także OPP (9) oraz nominalny lewy pomocnik (7). Przed polem karnym środkowy pomocnik (8), który czeka na ewentualne wybicie piłki przez obrońców przeciwnika. Z tyłu ustawiony defensywny pomocnik (6), którego zadaniem jest przerwanie kontry przeciwnika.

Stałe fragmenty gry w ofensywie.

Dosyć rzadko udaje się coś groźnego zrobić z rzutów rożnych czy wolnych. W meczach, w których testowałem tę taktykę, zarówno przeciw silniejszym przeciwnikom jak i przeciw tym łatwiejszym, stałe fragmenty gry w ofensywie nie należały do silnych punktów mojego zespołu.

Stałe fragmenty gry w defensywie.

Jak widać na powyższym screenie, sporo zawodników zostaje z przodu przy rzutach rożnych. Zmusza to przeciwnika do pozostawienia kilku graczy z tyłu, a naszej drużynie daje znakomitą okazje do kontry. Z drugiej strony brakuje czasem kogoś z tyłu, kto zablokowałby strzał z dystansu. W tej sytuacji, obrońcy wybili piłkę wprost do zawodnika przeciwników stojącego przed polem karnym (nr 10) i ten zdobył pięknego gola ze skraju pola karnego.

Natomiast dosłownie minutę wcześniej, po dobrym wybiciu piłki przez obrońców, moja drużyna przeprowadziła kontrę, która zakończyła się zdobyciem bramki.

Gra defensywna.

Podobnie jak i w ataku, także i w defensywie zawodnicy potrafią się dobrze uzupełniać. Warto dodać że zawodnicy grają agresywnie pressingiem już na połowie przeciwnika. Gdy trzeba, potrafią wrócić za rywalem pod swoje pole karne, nie tylko defensywny pomocnik ale także środkowi pomocnicy, dlatego warto mieć tutaj graczy wytrzymałych.

Podsumowanie.

Zadaniem taktyki jest zdominowanie przeciwnika, głównie poprzez przewagę w posiadaniu piłki. Dzięki temu, zawodnicy ofensywni powinni stwarzać sobie dużo sytuacji strzeleckich.

Dobrze się to sprawdza zwłaszcza, gdy gramy przeciwko słabszym bądź równym sobie przeciwnikom.

Taktyka ta została stworzona w kreatorze, tak więc, warto używać w czasie meczu poleceń z ławki. Pomocne są podpowiedzi asystenta w trakcie gry, lub scouta przed meczem.

Osobiście popracowałbym trochę nad rzutami rożnymi w ofensywie. Ja lubię stosować dośrodkowania na długi słupek. Tam na piłkę czeka zawodnik z najlepszymi umiejętnościami gry głową i skocznością. Ale na pewno warto samemu poeksperymentować.

Autorem analizy jest Bond