Beefheart Tactic

TaktykaUstawienia drużyny

Autor: Beefheart
Data dodania: 25 kwietnia 2008
Wasza ocena: 5.29
Popularność: 27280
Pobrania: 4996
Liczba komentarzy: 6

Najczęściej wybierane ustawienie przez graczy FM’a czyli 4-4-2, z ofensywnymi bokami boiska. Testowane na zespołach Widzew Łódź, AZ Alkmaar i Sewilla FC. Spostrzeżenia eksperta: Osiągnięcia (po 5 sezonach): - Wygrana w lidze - 5 - Wygrane puchary - 16 - Rozegrane mecze - 296 - Wygrane mecze - 241 - Remisy - 29 - Porażki - 26 - Zdobyte gole - 864 (2,9 na mecz) - Gole stracone - 280 (0,9 na mecz) Autor prowadził Arsenal, reprezentacje Kamerunu, Atletico Madryt i New York z ligi MLS. Taktyka stworzona na bazie standardowej formacji 4-4-2. Nastawiona na ruch zawodników na boisku. Boczni obrońcy wbiegają na pozycje skrzydłowych, boczni pomocnicy ścinają do środka na pozycję ofensywnych pomocników na środku. Skrzydła odgrywają bardzo ważną rolę. Boczni obrońcy mają za zadanie rozciągnięcie gry, bez poświęcenia zawodników w środku boiska. Skrzydłowi wbiegający do środka boiska posługują się krótkimi podaniami i to oni są głównymi asystentami w drużynie, potrafią też zdobyć gola. Za strzelanie bramek odpowiedzialny jest wyznaczony odgrywający, zdobywający mnóstwo goli, jeśli charakteryzuje się skocznością, grą głową, graniem z pierwszej piłki, wykańczaniem akcji i poruszaniem się bez piłki. Pomaga też współczynnik przewidywania, który pozwala mu na lepsze i skuteczniejsze poruszanie się po boisku oraz wychodzenie do podań. Typowym wzorem na takiego napastnika jest Adebayor. Taktyka, aby się sprawdzała potrzebuje: dobrych bocznych obrońców, umiejących grać bardzo skutecznie w ofensywie, znakomitego odgrywającego oraz pomocników z dobrym podaniem. Analiza: - Nastawienie - ofensywne, suwak na ¾ wartości, sugeruje, że stawiamy na atak. - Swoboda taktyczna - dwa w prawo od środka. - Podania - krótkie, suwak prawie na minimum wartości; pokazuje, że dużo będziemy grać z pierwszej piłki do najbliższego partnera rozgrywać akcje dwójkowe. - Tempo - bardzo szybkie, suwak dwa w lewo od maksimum; dążenie do zabiegania rywala, potrzebni zawodnicy z dużą wytrzymałością. - Szerokość gry - suwak na ¾ wartości, raczej gra szeroka, skrzydłami, wykorzystując ofensywne wejścia bocznych obrońców. - Gra przy przeciwniku - raczej na własnej połowie, suwak prawie na ¼ wartości. - Linia obronna - suwak na środku, czyli bez szaleństw z przodu, ale i drużyna nie będzie się cofać by przechwycić piłkę. - Odbiór - normalny. - Podawanie - mieszane, czyli gramy na całym boisku, wykorzystując równo wszystkie formacje. - Krycie - strefowe. - Podania do odgrywającego - na dobieg. Bez ścisłego krycia i pułapek ofsajdowych. Za to z włączonymi opcjami rozgrywającego, odgrywającego oraz kontrataku. W SFG wszystko ustawione na mieszane, co mogłoby sugerować, że nad tym aspektem gry autor raczej długo nie siedział. Polecenia indywidualne: - Bramkarz - bez niespodzianek, prawie wszystko na minimum i podawania piłki do najbliższego obrońcy. - Boczni obrońcy - nastawienie, swoboda i gra przy przeciwniku pokazuje, że mają oni zarówno być skuteczni w ataku jak i w obronie. Częste rajdy, także z piłką oraz nacisk na dośrodkowania. - Środkowi obrońcy - przed wszystkim skupieni na defensywie, oprócz rzutów rożnych, w których biorą aktywny udział. Warto zwrócić uwagę na ustawienie ich, aby kryli 1 na 1. - Boczni pomocnicy - ofensywnie ustawieni z nieograniczoną swobodą w podejmowaniu decyzji jak rozegrać akcję, krótkie podania i delikatny odbiór, by nie łapać kartek, częste wychodzenie do przodu, dryblingi i prostopadłe podania do napastników. Funkcja wolnego elektronu. - Środkowy pomocnik z prawej strony - ustawiony ofensywnie prawie identycznie jak boczni pomocnicy, jedyna różnica to rzadkie dośrodkowania. - Środkowy pomocnik z lewej strony - człowiek od czyszczenia w środku boiska, przeważająca ilość suwaków na środku. Jego zadanie to łatanie dziury w środku pola, jeśli jakieś zostaną stworzone prze pozostałych pomocników. - Napastnik z prawej strony - nasz odgrywający; sam decyduje, kiedy wychodzi do przodu, bez zbędnych dryblingów, przetrzymujący piłkę, atakujący piłkę po rzucie rożnym na krótkim słupku, co przy dobrych parametrach napastnika w grze głową przynosi efekty bramkowe. - Napastnik z lewej strony - z nieco większą swobodą, typ zawodnika raczej szybki, dobiegający do piłek zagrywanych przez odgrywającego oraz częstych dobitek. Widzew Łódź Kadra zespołu łagodnie mówiąc nie imponowała umiejętnościami, chociaż nie ma co ukrywać, że drużyna jest młoda i bardzo niedoświadczona. W meczach było to szczególnie widocznie. W końcówkach spotkań, gdzie zespół nie wytrzymywał kondycyjnie traciłem najwięcej bramek. Mocni byliśmy zwłaszcza u siebie (wygrane z Legią 5:3, czy z Groclinem 4:1), na wyjeździe niestety słabo, bardzo dużo straconych bramek. Na plus można zaliczyć, że cały mecz byliśmy groźni dla przeciwnika i strzelanie bramek innym zespołom nie było zbyt trudne. Tylko raz w meczu z Górnikiem Zabrze nie zdobyliśmy bramki. Po 12 meczach ligowych dopiero 11 miejsce, ale z pozytywnymi sygnałami; dużo strzelonych bramek i dobra postawa w czasie meczów, minusem niestety aż 30 straconych goli, co spowodowane było słabymi środkowymi obrońcami, którzy często nie radzili sobie z tym kryciem 1 na 1.

AZ Alkmaar - Mocny zespół, z solidnymi piłkarzami. Jeden z faworytów do wygrania ligi. Potwierdziły się mankamenty taktyki odnośnie gry na wyjazdach. Można określić słowem katastrofa. Przegrane ze wszystkimi dobrymi zespołami: z Feyenordem 2:3, z Ajaxem 1:2, z PSV 1:3. W Pucharze UEFA raczej dobrze, ale wysoka przegrana z Rennes u siebie 0:3. Zupełnie nie można było upilnować Wiltorda, który wchodząc z pozycji ofensywnego pomocnika (Rennes zagrało ustawieniem 4-3-2-1) strzelił 2 bramki. Potwierdza to, że granie 1 na 1 przez środkowych obrońców się nie sprawdza. U siebie raczej bez wpadek. Po 15 meczach 8 miejsce i tendencja do grania o wszystko, czyli albo zwycięstwo albo porażka. Generalnie znowu słabość w obronie.

Ostatni zespół - Sevilla FC. Klasowy zespół, wyśmienici zawodnicy. Pierwszy sprawdzian to Superpuchar z Realem Madryt. Porażka 1:2 na wyjeździe, ale wygrana u siebie 3:1 po fantastycznej grze i Superpuchar był nasz. W kwalifikacjach Ligi Mistrzów w dwumeczu ze Spartakiem 6:6 i nasz awans. Z Milanem przegrany Superpuchar Europy - 2:3. Później gra się ustabilizowała, remis 1:1 z Barceloną czy 2:2 z Atletico Madryt, to wyjątki bo kilka meczów na zero z tyłu. Później 2:3 z Liverpoolem, 3:3 z Realem i 2:4 z Valencią. Następnie znowu zwyżka formy, kolejne 3 mecze na zero z tyłu. Po 16 meczach ligowych 5 miejsce, stosunek bramek 33:16. Warto dodać, że we wszystkich rozgrywkach najwięcej bramek strzelili: Kanoute - 14 i Arauna – 12, co pokazuje siłę gry ofensywnej. Dużo lepiej z grą obronną, ale to zasługa klasowych obrońców.

Podsumowując: Taktyka na pewno do przeróbki mimo kilku pozytywnych aspektów. Doradzałbym zmianę krycia środkowych obrońców na strefowe i może dodanie ścisłego krycia, co przy dobrych obrońcach zawsze procentuje. Także zmiana ustawień w SFG, bo zarówno w obronie jak i w ataku są średnio skuteczne. Ogólnie jednak polecam jako ciekawą i wartą uwagi taktykę opartą na ustawieniu 4-4-2.

Autorem analizy jest Kit070