Perla 442

Podczas moich rozgrywek w Football Managera przeważnie korzystałem z taktyk pobranych z Internetu. Ostatnio natchnęło mnie jednak na stworzenie własnej skutecznej taktyki. Zdecydowałem się postawić na ustawienie 4-4-2 z defensywnym pomocnikiem. Nie spodziewałem się, że moja taktyka będzie przynosiła tak dobre wyniki, bowiem dotychczasowe próby stworzenia czegoś swojego zawsze kończyły się fiaskiem. O wynikach jednak później, teraz napiszę coś o samej taktyce.

W miarę zrównoważone nastawienie, z niewielkim wskazaniem na atak to sprawia, że drużyna rozgrywa futbolówkę w środkowej części boiska i w odpowiednim momencie przyspiesza, rozpoczynając atak na bramkę rywala. Za to przyspieszenie odpowiada środkowy pomocnik, który pełni funkcję reżysera gry. Najczęściej to jego podanie uruchamia ofensywnie nastawionych bocznych obrońców, którzy czekają na to przy linii. Zagranie w tempo do równie szeroko ustawionych bocznych pomocników, którzy biegną z piłką w okolice linii końcowej i dośrodkowują futbolówkę. Tam czyhają na nią dwaj napastnicy, starający się ją przejąć i skierować do bramki przeciwnika strzałem nogą bądź głową. Tak właśnie wygląda najczęściej stosowany w tym ustawieniu schemat rozgrywania akcji ofensywnych. Nie brakuje także prostopadłych podań na dobieg do napastników, którzy bardzo rzadko znajdują się na spalonym. W akcję ofensywną drużyny zaangażowanych 7 bądź 8 zawodników naszej drużyny, zależnie od tego, ilu piłkarzy drużyny rywala pozostaje w okolicach linii środkowej (w razie potrzeby do dwóch stoperów dołącza defensywny pomocnik). Tak duża ilość zawodników myślących o tym, by strzelić bramkę sprawia, że sytuacja, w której nie ma do kogo posłać piłki zdarza się niezwykle rzadko.

Oczywiście do każdej taktyki potrzebni są zawodnicy o określonych umiejętnościach. Nie inaczej jest w tym przypadku. Zacznijmy więc od najważniejszego zawodnika na boisku, czyli od środkowego pomocnika. W ustawieniach indywidualnych ma on włączone takie opcje, jak: Wolny elektron i Przetrzymywanie piłki. To sprawia, że musi on mieć na dobrym poziomie takie atrybuty, jak: kreatywność, przewidywanie, decyzje, podania. Jeśli nie posiadamy takiego zawodnika, a nie stać nas na jego kupno, powinniśmy wyłączyć środkowemu pomocnikowi Przetrzymywanie piłki i Wolny elektron.

Jeśli chodzi o skrzydłowych, to muszą oni dobrze dryblować, dośrodkowywać, i dysponować niezłą techniką. Do tego konieczna jest wytrzymałość i szybkość. Boczni obrońcy powinni dysponować dużą wytrzymałością, zdolnością dośrodkowania piłki, poprawnym ustawianiem się i oczywiście dobrym kryciem rywala. Dla defensywnego pomocnika najważniejsze są atrybuty: waleczność, wytrzymałość, pracowitość, krycie i odbiór. Nie zaszkodzi także dobra gra głową. Napastnicy muszą być zawodnikami w miarę szybkimi, z dobrym wykończeniem akcji i grą głową. Środkowi obrońcy muszą mieć dobre atrybuty: krycie, odbiór, siła, gra głową, przewidywanie, ustawianie się. Mile widziana także w miarę przyzwoita szybkość.

Mówię o szybkości stoperów dlatego, że razem z dwoma bocznymi obrońcami mają oni za zadanie zakładać pułapki ofsajdowe. Do tego konieczne jest zgranie linii obronnej. Jednak w pierwszych meczach sezonu może to trochę zawodzić, szczególnie jeśli w sparingach stosowaliśmy dużą rotację składu. Dlatego więc przydaje się, gdy obrońcy dysponują dobrą szybkością.

Jeśli chodzi o grę obronną, to najczęściej zaczyna się ona w okolicach środkowej linii boiska. Tam środkowy i defensywny pomocnik starają się przejąć piłkę po wykopie bramkarza. Jeśli im się to nie uda, uczestniczą w obronie razem z całą drużyną oprócz napastników, ci bowiem bardzo rzadko angażują się w defensywę. Najczęściej piłka jest przejmowana przez defensywnego pomocnika, skrzydłowych lub bocznych obrońców, gdy rywal jest w połowie drogi z połowy boiska do naszego pola karnego. Jeśli tak się nie dzieje, do akcji wkraczają środkowi obrońcy, którzy albo przejmują piłkę za pomocą nóg, albo wybijają głowami wrzutki rywali. Taka postawa naszej formacji defensywnej zmusza rywali do oddawania nieprzygotowanych strzałów z dystansu. W ostatecznym rozrachunku wychodzi na to, że nasz zespół traci średnio w sezonie mniej niż jednego gola na mecz.

Rzuty rożne drużyny polegają na dośrodkowywaniu piłki w pole bramkowe rywala, gdzie na futbolówkę czeka dwóch środkowych obrońców, którzy wcale nie rzadko zdobywają gole głową.

Testy:

Jak widać, wyniki testów są zróżnicowane. Z jednej strony bardzo dobra postawa Lecha Poznań, który oprócz rozgrywek ligowych wygrał także Puchar Polski i Puchar Ligi, zwycięstwo w lidze Feyenoordu Rotterdam, który w przedsezonowych przewidywaniach był typowany do zajęcia 4 miejsca i wygranie ligi urugwajskiej przez zespół River Plate, który nie był faworytem bukmacherów. Z drugiej gorsza niż przewidywano pozycja Znicza Pruszków i fatalna ostatnia pozycja Łódzkiego Klubu Sportowego.

Jaki z tego wniosek? Otóż taktyka ta w żadnym wypadku nie nadaje się do słabszych zespołów. Drużyny, które według bukmacherów mają zająć miejsce w dolnej części tabeli nie będą grały dobrze dzięki temu ustawieniu. Jest ono jednak bardzo dobre dla ligowych średniaków oraz drużyn z najwyższej światowej półki. Sprawdziło się ono w mocnych zespołach ze słabej ligi Urugwaju, przeciętnej polskiej Ekstraklasy oraz bardzo silnej Eredivisie. Jeśli więc prowadzicie klub, który nie jest z góry skazywany na walkę o jak najlepsze miejsce w dolnej części tabeli, taktyka ta jest idealna dla Was. Serdecznie polecam.

Autorem analizy jest Perla